Για μια ευρεία κοινωνική συμμαχία – Προς μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή

Είναι δυνατή μια "έφοδος προς τον ουρανό"; Η απάντηση μπορεί να είναι καταφατική και το ευρύτερο αντιεξουσιαστικό κίνημα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτή. Χρειάζεται όμως νέα σκέψη και νές πραχτικές. Το παρακάτω κείμενο προσπαθεί να συνεισφέρει σε αυτά

Γράφει ο Παύλος

Θα ήθελα να ευχαριστήσω προκαταβολικά όποιον κάνει τον κόπο να διαβάσει αυτό το σχετικά μεγάλο κείμενο. Ωστόσο νομίζω ότι ήταν αναγκαία μια όσο το δυνατό πιο ολοκληρωμένη θεωρητικοπολιτική παρέμβαση πάνω σε αυτά τα θεμελιώδη προβλήματα, στο βαθμό μάλιστα που τα βλέπω από μια διαφορετική από το συνηθισμένο οπτική.

Το κείμενο χωρίζεται σε τρία κεφάλαια.

1. Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ και Η ΠΡΟΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΗ – ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Έχω ταχθεί επανειλημμένα υπέρ πλατιών κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Με το παρόν κείμενο θέλω να εξηγήσω καλύτερα τι εννοώ και ταυτόχρονα να διερευνήσουμε μαζί μέχρι που μπορεί να φτάνουν αυτές οι συμμαχίες.

Στη παρούσα δραματική για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών συγκυρία, κάνω την παρατήρηση ότι η τάξη των καπιταλιστών είναι διχασμένη. Για παράδειγμα υπάρχουν οι εξαγωγικές επιχειρήσεις ή κυρίως εξαγωγικές επιχειρήσεις, οι οποίες στηρίζουν τα κέρδη τους στην εξωτερική ζήτηση. Αυτές, στο βαθμό που η εξάρτηση τους από την εσωτερική ζήτηση είναι μικρή, έχουν συμφέρον να συμπιέζουν τις αμοιβές των εργαζομένων τους. Παρόμοια συμφέροντα έχουν και οι επιχειρήσεις που έχουν ολιγοπωλιακή θέση, γιατί αυτές έχουν τη δυνατότητα παρά τη μείωση της εσωτερικής ζήτησης, λόγω μείωσης συνολικά του εισοδήματος και επομένως της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, να αυξάνουν τις τιμές και πολλές φορές να υπερκαλύπτουν με αυτή την αύξηση τη μείωση της ζήτησης, αυξάνοντας μάλιστα τελικά τα κέρδη τους. Από την άλλη είναι οι επιχειρήσεις οι οποίες εξαρτώνται αποκλειστικά ή στο συντριπτικό μέρος τους από την εσωτερική ζήτηση και επίσης δεν έχουν ολιγοπωλιακή θέση ή τη δυνατότητα να μετακομίσουν στο εξωτερικό. Σε αυτές τις επιχειρήσεις η πίεση από τις πολιτικές λιτότητας των Μνημονίων είναι μεγάλη, και φτάνει μέχρι την εξαφάνιση τους. Οι διαφορετικές αυτές οικονομικές καταστάσεις ανάμεσα στους καπιταλιστές και επομένως και στα συμφέροντα τους, διαφαίνονται πολύ καλά στις ανακοινώσεις και τοποθετήσεις των διαφόρων εργοδοτικών οργανώσεων. Π.χ. ο ΣΕΒ είναι ακραιφνώς φιλομνημονιακός, ενώ το ΕΒΕΑ που αντιπροσωπεύει μικρότερους καπιταλιστές έχει αντιμνημονιακές τοποθετήσεις.

Διαφαίνεται λοιπόν ότι “αντικειμενικά” (λέω το “αντικειμενικά” και γελάω) υπάρχει έδαφος για κάποιου είδους συμμαχία μεταξύ τμήματος των καπιταλιστών και εργαζομένων. Και καταλαβαίνετε ότι είμαι έτοιμος να προτείνω μια ορισμένη συμμαχία των εργαζομένων με αυτούς τους αντιμνημονιακούς καπιταλιστές. Ωστόσο, τα πράγματα είναι περισσότερο περίπλοκα. Στην πραγματικότητα αν υποστήριζα, απλά και μόνο, αυτό, δηλ. μια συμμαχία των εργαζομένων με τμήμα της αστικής τάξης (που ενδεχομένως αριθμητικά να είναι η πλειοψηφία της), θα προσχωρούσα σε μία εντελώς αφερέγγυα πρόταση. Η αφερεγγυότητα όμως δεν θα βρισκόταν στην αρχική θεμελιώδη ιδέα, αλλά στον τρόπο που θα εννοούσα τις πραγματικές τάξεις μέσα στην κοινωνία και τις πραγματικές ταξικές πρακτικές τους. Γιατί συνήθως υπάρχει ένα πρόβλημα στις θεωρίες των τάξεων και της ταξικής πάλης. Το, κατά τη γνώμη μου, αυτό σοβαρό πρόβλημα που αδυνατεί τελικά να δει το πρόβλημα των κοινωνικών συμμαχιών με ένα δυναμικό και δημιουργικό τρόπο, θα προσπαθήσω να το ξεπεράσω μιλώντας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Με το τελευταίο υπονοώ ότι οι περίφημες ταξικές θεωρίες, όπως όλες οι μεγάλες θεωρίες, προσπαθώντας να πετύχουν μια μεγάλη και πλήρη συστηματοποίηση, ενδιαφέρονται τελικά περισσότερο γι’ αυτό, την ολοκληρωτική δηλ. απορρόφηση της πραγματικότητας μέσα στην προσπάθεια συστηματοποίησης τους, παρά για τα συμφέροντα των συγκεκριμένων ανθρώπων, στους οποίους κατά τα άλλα αναφέρονται.*1

Έτσι προκύπτει ένα ερώτημα: Όταν αναφερόμαστε σε εργαζομένους, ποιους ακριβώς εργαζομένους εννοούμε, συγκεκριμένα και μάλιστα στη σημερινή Ελλάδα; Ποιους εργαζομένους καλούμε σε πλατιές κοινωνικές συμμαχίες και ποια ακριβώς αστική τάξη;

Μήπως καλούμε τους εργαζομένους του δημόσιου τομέα που τα προηγούμενα πολλά χρόνια είχαν δείξει, σε μεγάλους ίσως και συντριπτικούς αριθμούς, μεγάλη έλλειψη κοινωνικής υπευθυνότητας και κοινωνικής αλληλεγγύης; Μήπως καλούμε όλους αυτούς που πατούσαν στην ανάγκη κάθε συμπολίτη τους και ζητούσαν μίζες και φακελάκια, σε κάθε δημόσια υπηρεσία; Ακόμη και, πιο απλά, όλους αυτούς που πατώντας στο απαραβίαστο του δημόσιου τομέα, φερόντουσαν με συστηματική αγένεια στους πολίτες που υποτίθεται έπρεπε να εξυπηρετήσουν; Σε αυτούς που η κυριότερη προσπάθεια τους ήταν πώς να διαφεύγουν από οποιαδήποτε κόπο και από την άλλη να αυξάνουν τον αριθμό των επιδομάτων, με τις τόσο ευρηματικές ονομασίες, και που ο κάθε υπουργός για πελατειακούς λόγους αθρόα χορηγούσε;

Ή μήπως καλούμε τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα, που ήταν ριγμένοι βέβαια σε σχέση με τους εργαζομένους του δημόσιου τομέα, και που και αυτοί, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, έδειξαν έλλειψη κοινωνικής ευθύνης και μεγάλη έλλειψη συναδελφικής αλληλεγγύης μέσα στις επιχειρήσεις; Για την έλλειψη κοινωνικής ευθύνης να δώσω δυο παραδείγματα: Εργαζόμενοι οι οποίοι προσπάθησαν να καταγγείλουν έντονα ρυπογόνες δράσεις των επιχειρήσεων στις οποίες εργαζόντουσαν, δεν αντιμετώπισαν μόνο την οργή της εργοδοσίας αλλά και την αντίθεση των συναδέλφων τους. Η ίδια αντίθεση υπάρχει και όταν εργαζόμενοι προσπαθούν να συγκεντρώσουν στοιχεία που αποδεικνύουν παράνομες ολιγοπωλιακές πρακτικές. των επιχειρήσεων κλπ. Η δικαιολογία των εργαζομένων που αντιδρούν στις ενέργειες κοινωνικής υπευθυνότητας συναδέλφων τους είναι βέβαια σχεδόν αφοπλιστική: Ποιοί από την υπόλοιπη κοινωνία νοιάζονται για μας, ώστε να νοιαστούμε και εμείς γι’ αυτούς; Όσο για την συναδελφική αλληλεγγύη μέσα στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, κατά κανόνα πάσχει σε μεγάλο βαθμό και αλλού είναι εντελώς ανύπαρκτη. Με κατάλληλες μάλιστα διευθυντικές τακτικές το πρόβλημα επιδεινώνεται. Τελικά, ναρκοθετημένα πεδία είναι ως επί το πλείστον οι εργασιακοί χώροι!

Κάνοντας μια παρένθεση σημειώνουμε με έμφαση: Αν ήταν έτσι μια μεγάλη μερίδα των εργαζομένων (η πλειοψηφία τους ίσως;), αυτό ήταν δυνατό και διότι δεν μπόρεσε να υπάρξει επαρκής αντίσταση από εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που αντιτίθεντο σε αυτό το καθεστώς. Οι ευθύνες δηλ. της κοινωνικής αντίστασης είναι υπαρκτές και μεγάλες.

Επομένως σε ποιους εργαζομένους ακριβώς απευθυνόμαστε για κοινωνικές συμμαχίες και κοινωνική αλλαγή;

Είναι προφανές ότι δεν απευθυνόμαστε στους παραπάνω. Είναι επίσης προφανές όμως ότι η κρίση, που είναι στη πραγματικότητα και κρίση της κατάστασης των εργαζομένων όπως παρουσιάσθηκε παραπάνω, δημιουργεί μια δυναμική για να δημιουργηθούν Νέοι Εργαζόμενοι και μια τάξη Νέων Εργαζομένων.  Η τάξη αυτή μπορεί να είναι τέτοια μόνο στο βαθμό που δείχνει κοινωνική υπευθυνότητα και αλληλεγγύη. Η τάξη αυτή είναι προς συγκρότηση και τη συγκρότηση της αυτή πρέπει να την βοηθήσουμε.

Κάτι ακόμη περισσότερο: Τα μέλη της τάξης των Νέων Εργαζομένων, μπορεί να είναι τέτοια στο βαθμό που αρνούνται στη πράξη την ίδια τη συγκρότηση τους σε κάποια νέα τάξη, ακόμη και αυτής των Νέων Εργαζομένων. Δείτε γιατί:

Μέχρι τώρα, όταν κάποιος σε μια καινούργια γνωριμία ήθελε να ανιχνεύσει τον άλλον του απεύθυνε 

τις συγκεκριμένες ερωτήσεις: π.χ. “που εργάζεσαι” ή “με τι ασχολείσαι” (με την έννοια του “ποια είναι η εργασία σου”  ). Ερωτήσεις που καθαρά υπονοούσαν ότι η πληρωμένη εργασία και το είδος της είναι το καθοριστικό κριτήριο για την ταυτοποίηση των ατόμων καθώς και για την κατάταξη τους. Κανείς δεν ρωτάει τον άλλον, όταν τον πρωτογνωρίζει, “με τι σ’ αρέσει να ασχολείσαι” ή “πότε διάβασες τελευταία βιβλία και ποιά”. Είναι φανερό ότι οι υποστηρικτές των κλασικών ταξικών αναλύσεων, τις ίδιες ερωτήσεις, τις εξαρτημένες από την πληρωμένη εργασία, κάνουν στους ανθρώπους για να τους κατατάξουν. Μόνο που ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας σαν κριτήριο τον καθαρά καπιταλιστικό φετιχισμό της πληρωμένης εργασίας, ανανεώνουν στα μυαλά των ανθρώπων την αξία της, όπως και υπερτιμούν την αξία της εργασίας γενικά.

Ταυτόχρονα, οι υποστηρικτές των ταξικών αναλύσεων ζητούν τη κατηγοριοποίηση των ανθρώπων σε κλειστές κατηγορίες, όπου οι άνθρωποι έχουν να κάνουν με κάτι υπέρτερο από αυτούς. Εδώ μπαίνει λοιπόν το συμφέρον της τάξης, το περίφημο ταξικό συμφέρον. Αλλά ποιο είναι το συμφέρον του ατόμου; Αυτοί που υποστηρίζουν την αυτονομία των ανθρώπων λένε: Το θεμελιώδες συμφέρον είναι η θέληση να νομοθετεί το ίδιο το άτομο για τις επιλογές του. Να δρα το κάθε άτομο σαν ο κόσμος να εξαρτάται από αυτό και από τις συγκεκριμένες αποφάσεις του, τις οποίες θα πρέπει να παίρνει θεωρώντας ότι νομοθετεί εκείνη τη στιγμή με πανανθρώπινη, παγκόσμια ισχύ, φτιάχνοντας ένα κόσμο όπως έχει αποφασίσει ότι τον επιθυμεί. Επιπλέον, όταν η συγκεκριμένη νομοθεσία που επιλέγει, προκύπτει από δική του επεξεργασία και δεν του επιβάλλεται με κάποιο τρόπο σαν εξωτερική προυπάρχουσα αλήθεια. Τότε και μόνο τότε το άτομο είναι πραγματικά αυτόνομο. Και όχι βέβαια όταν κάποια μεγάλη οντότητα, που στη συγκεκριμένη περίπτωση αποκαλείται τάξη, νομοθετεί εκείνη στο όνομα του συμφέροντος της και στη συνέχεια το άτομο πρέπει να ακολουθεί αυτό το συμφέρον, στη συγκεκριμένη περίπτωση το ταξικό συμφέρον. Θα δώσω ένα παράδειγμα: Οι υποστηρικτές της αριστερής τρομοκρατίας, δρουν πάντα στο όνομα της εργατικής τάξης και των συμφερόντων της. Γι’ αυτούς η ζωή μεμονωμένων ανθρώπων είναι κατώτερη από το συμφέρον της εργατικής τάξης. Αυτό δείχνει την ουσιαστική αλήθεια των ταξικών αναλύσεων: Το άτομο στέκεται σαφώς υποδεέστερο μπροστά στη τάξη στην οποία (το βάζουν δια της βίας να) ανήκει*2.

Έτσι μετά από τα παραπάνω λόγια, αναπροσαρμόζω και το ζήτημα της συγκρότησης της νέας τάξης των Νέων Εργαζομένων. Και λέω ότι στο βαθμό που οι Νέοι Εργαζόμενοι επιθυμούν, πάνω απ’ όλα,*3 να συγκροτούν ο καθένας τον εαυτό του σαν αυτόνομο άτομο, συνιστούν τότε μια, κατά κάποιο τρόπο, δυσπιστία και άρνηση τάξης. Συνιστούν δηλαδή μια μη – τάξη. Έχουμε έτσι την μη – τάξη των Νέων Εργαζομένων, των νέων αυτόνομων ατόμων ουσιαστικά. Κατά τη γνώμη μου τα κινήματα των Αγανακτισμένων είναι τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της προς συγκρότηση μη – τάξης των Νέων Εργαζομένων.

Τα ίδια αφορούν και τα προς συμμαχία τμήματα της αστικής τάξης: Κανείς δεν θέλει να συμμαχήσει με τους άσχετους, κακότροπους και βάναυσους εργοδότες που ζητούν να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Αυτό δηλ. που ήταν μέχρι πρότινος η καθεστηκυία αστική τάξη. Και που ένα μεγάλο κομμάτι της έτσι θα συνεχίσει να είναι. Όμως αναπτύσσεται και θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και ένα άλλο είδος καπιταλιστών που αγκιστρωμένο, όπως εξήγησα, από την ανάγκη αύξησης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, καθώς και από την ανάγκη αντιμετώπισης των ολιγοπωλιακών πρακτικών των μεγάλων καπιταλιστών ή του ανταγωνισμού ντόπιων και ξένων καπιταλιστικών μεγαθηρίων καθώς και για άλλους “αντικειμενικούς” λόγους και που επιπλέον έχει μια περισσότερο ανοικτή ματιά, καταλαβαίνει πως έχει έρθει η ώρα για ριζικότερες αλλαγές. Αυτό το τμήμα των καπιταλιστών είναι “ανοικτό” στη “γοητεία” που θα εξασκήσει στη κοινωνία η συγκρότηση της μη – τάξης των Νέων Εργαζομένων. Γιατί, για να θυμηθούμε με κάποιο τρόπο και τον Μαρξ, η μη – τάξη των Νέων Εργαζομένων πρόκειται να αναπτύξει έναν τέτοιας υψηλής ποιότητας ανθρωπισμό που απελευθερώνοντας τον εαυτό της θα απελευθερώσει ολόκληρη την κοινωνία, ακόμη και τους καπιταλιστές!!!.

Παρόμοια ισχύουν και για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Ας μην επεκταθούμε.
Επομένως, όταν μιλάμε για κοινωνική συμμαχία δεν εννοούμε μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και τάξεων όπως τις ξέραμε, αλλά μεταξύ αυτών που μεταμορφώνονται. Και εδώ θέλω να υπογραμμίσω κάτι το εξαιρετικά κρίσιμο: Οι ίδιες οι κοινωνικές συμμαχίες πρέπει να είναι δυναμικές και δημιουργικές, και μόνο σαν τέτοιες έχουν σημασία, δίνοντας περισσότερη ώθηση σε αυτή τη μεταμόρφωση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε κάθε κοινωνική συμμαχία υπάρχει το στοιχείο του ανταγωνισμού. Αλλά δεν πρέπει να εστιάζουμε μόνο εκεί. Υπάρχει και το στοιχείο της παρώθησης και το στοιχείο της “άμιλλας”. Ο ένας σπρώχνει τον άλλον προς τα εμπρός, όπως συμβαίνει σε κάθε σημαντική σχέση, και μόνο τότε είναι σημαντική η οποιαδήποτε σχέση. Ας πούμε λοιπόν ότι μπορεί να υπάρξει ένα είδος “ανταγωνιστικής άμιλλας”. Και η “ανειρήνευτη αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας ” που ακριβώς πάει, υπάρχει βεβαίως η αντίρρηση και το ερώτημα. Αυτή, λέμε, δεν καταργείται, βεβαίως, αλλά παίρνει νέα τροπή. Με αυτή τη μυστήρια δήλωση προχωράμε στο επόμενο κεφάλαιο:

2. ΟΙ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ και Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ  

Από τα παραπάνω είναι προφανές ότι μπορούν να υπάρξουν δύο είδη κοινωνικών συμμαχιών: Το πρώτο είδος είναι μια καθαρά αμυντική συμμαχία των εργαζομένων – ανέργων με τους καπιταλιστές εκείνους που είναι αντιμνημονιακοί. Πρόκειται για μια συμμαχία που γίνεται με την ηγεμονία, μάλλον, της αντιμνημονιακής μερίδας της αστικής τάξης και που κατεξοχήν συμμετέχουν σ’ αυτή τη συμμαχία οι παραδοσιακοί εργαζόμενοι που θα επιθυμούν στην καλύτερη περίπτωση ένα εκσυγχρονισμό της παλαιάς κατάστασης. Αν επικρατήσει αυτού του είδους η συμμαχία σημαίνει ότι η “προς συγκρότηση μη – τάξη των Νέων Εργαζομένων” αδυνατεί να συγκροτηθεί, τουλάχιστον για την ώρα, σε ικανά μεγέθη ή δεν έχει την πολιτική ικανότητα που χρειάζεται ώστε να παίξει ιστορικό ρόλο. Ωστόσο, μια τέτοια συμμαχία, σε θεωρητικό επίπεδο, ικανοποιεί περισσότερο τους οπαδούς των κλασικών ταξικών αναλύσεων, αφού σ’ αυτή τη περίπτωση μπορούν να διακρίνουν  την κλασική παραδοσιακή τάξη των εργαζομένων, που θα μπορούσε να συγκροτηθεί με τους κλασικούς τρόπους σε μια διαδικασία αγώνα, πριν ξαναδιαλυθεί στις συντεχνίες. Βαρετά πράγματα και ίσως αδύνατα.

Η άλλη περίπτωση όμως είναι μια επιθετική, από άποψη κοινωνικών στόχων, συμμαχία όπου η “προς συγκρότηση μη – τάξη των Νέων Εργαζομένων”, συγκροτούμενη σαν τέτοια, δείχνει τη πολιτική ικανότητα που απαιτείται και πράγματι παίζει ιστορικό ρόλο στις κοινωνικές εξελίξεις*4.
Όταν λέμε επιθετική συμμαχία εννοούμε ότι στοχεύει στην υπέρβαση (προσέξτε τον όρο που χρησιμοποίησα) του καπιταλισμού. Εδώ όμως θα ρωτήσει κάποιος: «Τι μαλακίες λες; Είναι δυνατόν να συμμαχήσουν οποιοιδήποτε καπιταλιστές, με εργαζομένους, για να υποστούν την εξαφάνιση τους; Γιατί να επιθυμήσουν την αυτοκτονία τους;». Η απάντηση μου είναι η εξής:
Η προς συγκρότηση μη – τάξη των Νέων Εργαζομένων, αν μπορώ να εννοήσω καλά τις υπό συγκρότηση προθέσεις της, δεν σκοπεύει να εξαλείψει τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής: Τα κινήματα των Αγανακτισμένων ενώ επιτίθενται παγκοσμίως στον καπιταλισμό και την αδικία του, δεν θέτουν ωστόσο στο επίκεντρο τους τη κατάργηση του. Αυτή η στάση θα μπορούσε από μια μεριά να σημαίνει πολιτική αφέλεια. Από μια άλλη μεριά θα μπορούσε να σημαίνει όμως και πολιτική σοφία. Γιατί σοφία; Διότι όλες οι απαγορεύσεις και μάλιστα οι θεμελιώδεις απαγορεύσεις, όπως είναι η απαγόρευση συγκεκριμένων οικονομικών σχέσεων σημαίνουν άσκηση βαριάς εξουσίας. Πράγματι, η γενικευμένη απαγόρευση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, σημαίνει ότι μια συγκυριακή κοινωνική πλειοψηφία (στην δημοκρατική περίπτωση, που εδώ υποθέτουμε), παίρνει αποφάσεις που δεσμεύουν τη κοινωνία για αόριστο χρονικό διάστημα σε θεμελιώδες ζήτημα της λειτουργίας της (οικονομικές σχέσεις παραγωγής). Αλλά αυτό είναι αντιδημοκρατικό και ανελεύθερο. Οι απαγορεύσεις δε των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, όπου ιστορικά υπήρξαν, οδήγησαν σε ανελεύθερα και ολοκληρωτικά καθεστώτα. Και τελικά επανέφεραν δριμύτερο τον καπιταλισμό. Νομίζω ότι αυτά τα διαισθάνεται η προς συγκρότηση μη – τάξη των Νέων Εργαζομένων και τα κινήματα των Αγανακτισμένων που την εκφράζουν. Υπάρχει τρόπος, όμως, μη καταργώντας τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, να υπάρξει και υπέρβαση του καπιταλισμού; Η απάντηση νομίζω ότι μπορεί να είναι θετική. Αρκεί να καταστραφούν οι πολιτικοί και οικονομικοί όροι κυριαρχίας του. Γιατί το πρόβλημα είναι, ακριβώς, η κυριαρχία. Αν εξαλειφθούν οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες κυριαρχίας του καπιταλισμού, τότε, αυτός, από κυρίαρχος Καπιταλιστικός Τρόπος Παραγωγής (ΚΤΠ), ξεπέφτει σε Απλές Καπιταλιστικές Σχέσεις Παραγωγής (ΑΚΣΠ). Όπου δηλ. οι ΑΚΣΠ είναι, απλώς, κάποια δυνατότητα παραγωγικών σχέσεων μέσα σε άλλες. Η πολιτική προϋπόθεση για να εξαλειφθεί ο ΚΤΠ είναι μια Πραγματική Δημοκρατία: αυτό δηλαδή που ζητούν τα κινήματα των Αγανακτισμένων σε όλο τον κόσμο.

Αν η προς συγκρότηση μη – τάξη των Νέων Εργαζομένων έχει κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα απαιτώντας Πραγματική Δημοκρατία, μπορεί να προχωρήσει και στο επόμενο και να απαιτήσει τη δημιουργία και εναλλακτικών, στις καπιταλιστικές, σχέσεων παραγωγής. Οι οποίες Νέες Σχέσεις Παραγωγής (ΝΣΠ), θα μπορέσουν να αναπτυχθούν αφού θα έχουν αφαιρεθεί οι οικονομικοί όροι κυριαρχίας του καπιταλισμού: Για παράδειγμα, θα έχει κοινωνικοποιηθεί μεγάλο μέρος του τραπεζικού συστήματος, το οποίο θα στρέψει ισχυρούς πόρους προς την υποστήριξη των ΝΣΠ. Εάν αυτά συμβούν, εάν δηλ. υπερβούμε τον ΚΤΠ προς ένα πλουραλισμό ισότιμων παραγωγικών σχέσεων, τότε θα μιλήσει η ηθική και άλλη υπεροχή ανάμεσα στις ποικίλες σχέσεις παραγωγής. Η θα μπορούσε η κοινωνία, για τους δικούς της λόγους, παρότι θα αναγνώριζε την ηθική υπεροχή των ΝΣΠ, να μην ζητούσε την πλήρη εξάλειψη των ΑΚΣΠ *5.

Ένα άλλο θέμα είναι οι κίνδυνοι που προκύπτουν από μια κατάσταση κοινωνικού χάους. Αν δηλαδή υποθέταμε ότι υπάρχει μια κορυφαία στιγμή κοινωνικής έκρηξης κατά την οποία αποφασιζόταν η γενικευμένη κατάργηση του ΚΤΠ, και μαζί επομένως απαγορευόντουσαν πλήρως οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, τότε θα βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση όπου ένα, πιθανά σημαντικό, μέρος της κοινωνίας βρισκόταν ανέτοιμο ή και απρόθυμο να εργασθεί και να συνεργασθεί σε ΝΣΠ. Επιπλέον οι καταστάσεις που θα όφειλε η οποιαδήποτε επαναστατική διοίκηση να διαχειρισθεί θα ήταν πρωτοφανείς σε απαιτητικότητα, όπως είναι σε κάθε μεγάλη κοινωνική μετάβαση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι καταστάσεις κοινωνικού χάους είναι προ των πυλών. Και οι απαντήσεις που προκύπτουν τότε σε επίπεδο κοινωνίας είναι είτε μια μεγάλη συντηρητική αναδίπλωση είτε ένας επαναστατικός αυταρχισμός.  Αντίθετα είναι τελείως διαφορετικά όταν τα άτομα εμπλέκονται ελεύθερα στις μεταβολές της ζωής τους και η συνολική κατάσταση που έχουν να διαχειρισθούν μεταλλάσσεται βαθμιαία. Αυτό το ονομάζω επιχείρημα κατά του χάους.

3.  ΟΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ και ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

Χωρίζουμε τους στόχους σε τρείς κατηγορίες : Γενικούς, Πολιτικούς και Κοινωνικοικονομικούς.

Α. ΓΕΝΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
- Κατάργηση των Μνημονίων, καθώς και όλων των νόμων και διοικητικών πράξεων που έχουν εκδοθεί σε εφαρμογή του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης.
Παρατήρηση: Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι πρέπει να ξαναγυρίσουμε στις καταστάσεις του παρελθόντος. Για παράδειγμα, πράγματι χρειαζόμαστε ένα πραγματικό ενιαίο μισθολόγιο για τους δημ. υπαλλήλους, καταρτισμένο με κοινωνική δικαιοσύνη.
- Ακύρωση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους. Πρέπει να εξηγήσουμε διεθνώς τη κατάσταση της χώρας και να αναζητήσουμε στηρίγματα στους πολίτες των άλλων χωρών. Δυστυχώς στο θέμα της διεθνούς αλληλεγγύης προς τη χώρα μας δε έχει γίνει ουσιαστικά τίποτα.
- Διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου
- Παραπομπή σε δίκη όσων παραβίασαν το Σύνταγμα της χώρας

Β. ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
Μια γενική τοποθέτηση είναι αυτή: Δεν θεωρώ ότι είναι δυνατή, αυτή τουλάχιστον τη στιγμή, μια πλήρης και ολοκληρωμένη άμεση δημοκρατία. Επικαλούμαι το επιχείρημα κατά του χάους. Ωστόσο, θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να ξεκινήσει άμεσα μια πορεία αναγέννησης και επανεφεύρεσης της δημοκρατίας σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Μια πορεία δηλαδή πραγματικής δημοκρατίας. Στις αρχές αυτής της πραγματικής δημοκρατίας, νομίζω  ότι ανήκουν και οι παρακάτω:
- Δυνατότητα διενέργειας δημοψηφισμάτων πάνω σε όλα τα θέματα, αφού συγκεντρωθεί ένας απαραίτητος αριθμός υπογραφών που τα ζητά. Τα δημοψηφίσματα μπορούν να εισηγηθούν ή και να επιβάλλουν νόμους ή να καταργήσουν άλλους
- Όλοι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της χώρας, από βουλευτές μέχρι κοινοτικοί σύμβουλοι, είναι ανακλητοί οποιαδήποτε στιγμή
- Ένα μέρος των αντιπροσώπων, κάθε είδους, κληρώνεται
- Δημιουργούνται θεσμοί άμεσης δημοκρατίας, όπου αυτό είναι δυνατόν
- Απαγορεύεται σε ιδιωτικά τηλεοπτικά μέσα να έχουν ειδησεογραφικά και ενημερωτικά προγράμματα. Δημιουργούνται τηλεοπτικά κανάλια ειδήσεων και ενημέρωσης, όπου λειτουργούν με μέλη της ΕΣΗΕΑ κληρωμένα. Επίσης δίνεται τέτοια δυνατότητα σε πολιτικές κινήσεις και κοινωνικούς φορείς.
Επιδοτήσεις σε εφημερίδες για να υπάρχει πλουραλισμός

- Είναι επίσης σκόπιμο να υπάρχει ένα είδος Συνταγματικού Δικαστηρίου. Αυτό το ΣΔ, που να δούμε πως ακριβώς θα συσταθεί, θα προστατεύει τα θεμελιώδη δικαιώματα.  Ούτως ώστε να μην είναι δυνατό συγκυριακές ή όχι πλειοψηφίες να καταπατούν τα θεμελιώδη δικαιώματα των μειοψηφιών, έστω και του ενός ατόμου

Γ. ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
- Εγγυόμαστε τις ΑΚΣΠ.
- Κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Πρέπει να δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτή η κοινωνικοποίηση, όπως και κάθε κοινωνικοποίηση. Ώστε να μην καταλήξουμε σε αυταρχικά ή πελατειακά πολιτικά μορφώματα ή σε καπιταλισμό από την πίσω πόρτα.
- Σημαντικοί πόροι από το τραπεζικό σύστημα κατευθύνονται στις ΝΣΠ. Επίσης δημιουργούνται κοινωνικές υπηρεσίες υποστήριξης των  ΝΣΠ (π.χ. έρευνας και τεχνογνωσίας). Εννοείται ότι οι ΑΚΣΠ, σε καμία περίπτωση δεν στραγγαλίζονται πιστωτικά – απολαμβάνουν ισότιμης πιστωτικής στήριξης
- Διαλύονται τα ολιγοπώλια με τεμαχισμό των ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων. Στη διαδικασία αυτή είναι σκόπιμο να ερωτηθούν οι εργαζόμενοι αν θέλουν να αναλάβουν οι ίδιοι την διαχείριση των νέων επιχειρηματικών μονάδων εντασσόμενοι στις ΝΣΠ.
- Εγγύηση ενός κατώτερου εισοδήματος για κάθε πολίτη, ικανού για μη εξαθλίωση
- Σεισάχθεια χρεών
- Στις δημόσιες υπηρεσίες εκλέγουν οι εργαζόμενοι τους προϊσταμένους τους. Ωστόσο σε κάθε δημόσια υπηρεσία υπάρχουν «Παρατηρητές της Κοινωνίας» (ΠΚ), οι οποίοι προκύπτουν, για καθορισμένο χρόνο θητείας, από κλήρωση ανάμεσα σε όλους τους πολίτες και που σκοπό έχουν να προστατεύουν τα συμφέροντα της κοινωνίας από συντεχνιασμούς των δημ. υπαλλήλων. Αυτοί οι ΠΚ έχουν τη δυνατότητα να εισηγούνται ακόμη και διάλυση δημοσίων υπηρεσιών

Υ.Γ. Συμμετέχω σε μια μικρή πολιτική κίνηση (δεν εννοώ βέβαια την Ορμή και Θύελλα, που δεν είναι πολιτική κίνηση), στην οποία επίσης συμμετέχουν άνθρωποι με διάφορο πολιτικό παρελθόν και παρόν. Από αναρχικοί μέχρι πρώην Νεοδημοκράτες. Ίσως, αριθμητικά, να υπερισχύουν οι Νεοδημοκράτες. Εκείνο που φροντίσαμε πάνω απ’ όλα είναι το να συζητάμε καλόπιστα, ήπια και με σκοπό να βρίσκουμε κοινούς στόχους. Νομίζω ότι αυτό έχει ευοδωθεί. Ασφαλώς έχουμε και διαφωνίες μεταξύ μας. Τις κρατάμε στην άκρη, τις συζητάμε και προχωράμε. Οι στόχοι που παρουσιάσθηκαν παραπάνω συναντούν, πάντως, μια γενικευμένη αποδοχή.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

*1  Ο ίδιος ο Μαρξ προκειμένου να ξεπεράσει το πρόβλημα της συγκρότησης της τάξης και της εμφάνισης της στην ταξική πάλη, εφηύρε τη διάκριση “τάξης καθεαυτής” και “τάξης για τον εαυτό της” (Αθλιότητα της Φιλοσοφίας – 1847). Με το πρώτο εννοούσε την τάξη όπως είναι “αντικειμενικά” και με το δεύτερο τη τάξη που έχει αποκτήσει “ταξική συνειδητότητα” και μπορεί πλέον να ενεργήσει “πραγματικά” για να υποστηρίξει τα “ταξικά συμφέροντα” της, μη βρισκόμενη απλώς στην αποχαύνωση της απλής αντικειμενικής ύπαρξης της σαν  “τάξης καθεαυτής”. Μετά βέβαια η διάκριση αυτή έγινε του συρμού ανάμεσα στους Μαρξιστές. Πάντως γεγονός είναι ότι ο Μαρξ δεν προχώρησε ποτέ σε συστηματική θεωρία της πολιτικής ταξικής πάλης, με τον ίδιο συστηματικό δηλαδή τρόπο που μίλησε στο Κεφάλαιο για την οικονομική σχέση εκμετάλλευσης της εργασίας από το Κεφάλαιο. Αυτό ήταν άραγε μόνο γιατί δεν πρόλαβε, όπως πολλοί υποστηρίζουν;
Εγώ, ως προς τη Μαρξική διάκριση “τάξης καθεαυτή” και “τάξη για τον εαυτό της”, έχω να κάνω τη παρατήρηση ότι, κατά τη γνώμη μου, στην συγκεκριμένη ελληνική περίπτωση, οι διάφορες συντεχνίες του δημόσιου τομέα, μια χαρά ήταν “τάξη για τον εαυτό της”, μέσα στον συντεχνιακό εγωισμό τους. Στην πραγματικότητα δηλ. έκριναν ότι από το να μπουν στις περιπέτειες που έχει μια κοινωνική αλλαγή, τα οικονομικά τους συμφέροντα μια χαρά τα εξυπηρετούσαν με το συγκεκριμένο πελατειακό καθεστώς…

*2  Ο Μαρξ στα Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα γράφει:
«Αυτό που πρέπει προπάντων να αποφευχθεί είναι η εκ νέου εδραίωση της “κοινωνίας” ως αφαίρεσης υπεράνω και εναντίον του ατόμου». Είναι προφανές ότι εύκολα η λογική η οποία στηρίζει τα παραπάνω λόγια, άμεσα επεκτείνεται και στην “τάξη”. Έτσι ο Μαρξ του 1844 πρόθυμα θα συμπλήρωνε: «Επίσης πρέπει να αποφευχθεί η εδραίωση της “τάξης” ως αφαίρεσης υπεράνω και ενάντια του ατόμου.
Και τι απαντά αυτός ο Μαρξ σε εκείνους που ανησυχούν ότι μια τέτοια λογική καταργεί το “κοινωνικό”;   Γράφει λοιπόν στη συνέχεια ο Μαρξ: «Το άτομο είναι το κοινωνικό ον. Η έκφραση της ζωής του – ακόμη και αν δεν εμφανίζεται άμεσα με τη μορφή μιας από κοινού έκφρασης που ευοδώνεται μαζί με άλλους – είναι συνεπώς έκφραση και δήλωση της κοινωνικής ζωής».

*3  Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των κινημάτων των Αγανακτισμένων είναι ότι ενεργούν χωρίς καμία αναφορά στα επαναστατικά και εξεγερσιακά κινήματα του παρελθόντος. Επιδεικτικά τα αγνοούν, ζητώντας μάλλον να υπογραμμίσουν ότι δεν θέλουν να κατάγονται από αυτά. Ότι δεν θέλουν να κατάγονται από οτιδήποτε. Επιθυμούν να πάρουν τα πράγματα από την αρχή. Υπάρχει ουσιαστικότερη διακήρυξη αυτονομίας;
Η αμηχανία και η πίκρα ενός παραδοσιακού αγωνιστή και επαναστάτη, που αναμφίβολα απηχεί και εκατοντάδες χιλιάδες ομοϊδεάτες του, εκφράζεται έτσι σε ένα δημοσίευμα:
«Τις προάλλες μπήκε σ’ ένα κατάστημα με είδη design, ομολογουμένως αρκετά σικ. Διάλεξε ένα αντικείμενο, κι όταν πήγε να πληρώσει ο άνθρωπος στο ταμείο τού έκανε έκπτωση, λέγοντάς του: «Εσύ κι εγώ ήμασταν στην ίδια πλευρά».
Απ’ όλο το ακροαριστερό κίνημα της «Lotta Continua» κατά τη δεκαετία του ’70, απ’ όλες τις μάχες που έδωσε η γενιά του για να αλλάξει τον κόσμο, ο Ερρι ντε Λούκα θεωρεί πως το μόνο που έμεινε είναι αυτή η θολή αδελφοσύνη. Σε πολιτικό επίπεδο δεν έμεινε απολύτως τίποτα. Το κατάλαβε όταν διαδήλωσε μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη «Αγανακτισμένους» στη Ρώμη: ελάχιστοι τον γνώριζαν. Δεν υπάρχει καμιά συνέχεια. Αν ο ίδιος και οι σύντροφοί του θεωρούσαν τους εαυτούς τους κληρονόμους των αντιφασιστικών αγώνων, η σημερινή γενιά διαδηλωτών θεωρεί ότι ο κόσμος αρχίζει μ’ αυτούς» (http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4685051)

Ωστόσο, πρέπει να επισημάνουμε ότι ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά τους και την ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους, τα κινήματα των Αγανακτισμένων δεν δημιουργήθηκαν μέσα στο απόλυτο μηδέν. Απ’ αυτή την άποψη αδικούν καταρχήν το παρελθόν και τους αγώνες του παρελθόντος. Έτσι, σ’ ότι αφορά, για παράδειγμα, τις αντι ιεραρχικές και οριζόντιες δομές τους, δεν μπορεί κανείς να μην μπει στο πειρασμό και να σκεφθεί ότι οι αγώνες των αντιιεραρχικών κινημάτων που έχουν προηγηθεί ήταν βεβαίως καταγεγραμμένες στο συλλογικό ασυνείδητο. Το ίδιο συμβαίνει και με τις καταλήψεις κτιρίων, στις οποίες μερίδα των κινημάτων προχωρεί:  Έχουν προηγηθεί ήδη από την δεκαετία του 1960 κινήματα καταλήψεων κτιρίων, όπου το αναρχικό κίνημα έδειξε ιδαίτερη έφεση. Όμως παραμένει το γεγονός της μη αναφοράς από τα νέα κινήματα στα κινήματα του παρελθόντος. Η εξήγηση, επιμένω, ότι είναι μάλλον η θέληση για ένα ριζικά νέο ξεκίνημα…

*4  Εδώ κάνουμε την ακόλουθη θεωρητική παρατήρηση: Επομένως οι τάξεις δεν συγκροτούνται καθαρά στο οικονομικό πεδίο και υπάρχουν με βάση αυτό τον καθορισμό σαν καθεαυτές και μετά τρέχα – γύρευε πότε γίνονται για τον εαυτό τους. Εξ αρχής και πάντα συγκροτούνται με έναν περισσότερο πολύπλοκο τρόπο πολλαπλών προσδιορισμών και μόνο έτσι υπάρχουν.  Και το για τον εαυτό τους δεν εξαρτάται από το πώς το βλέπουν κάθε φορά οι θεωρητικοί και οι επαναστάτες, αλλά πως το βλέπουν οι ίδιες. Ας δώσω ένα ακόμη παραδειγματάκι (λιγάκι “χυδαίο”, όπως όμως μερικές φορές “χυδαία” είναι και η πραγματικότητα): Ο εργαζόμενος ο οποίος τα καταφέρνει, ομολογουμένως κάποιες φορές και με μπαγαποντιά, και συμμετέχει στο καταναλωτικό πανηγύρι, γιατί να χάσει αυτό το πανηγύρι υποστηρίζοντας μια επαναστατική διαδικασία που δεν ξέρει που θα καταλήξει και που στην πορεία της όλο και κάποια σωματική σύγκρουση μπορεί να συμβεί ώστε να χάσει και τη ζωή του ή να μείνει ανάπηρος κλπ. Και αν έχει χάσει τη ζωή του τι να την κάνει την επανάσταση. Ερώτημα προς θεωρητικούς: πότε είναι πραγματικά για τον εαυτό του; Όταν υποστηρίζει την καλοζωισμένη ζωούλα του ή όταν την δίνει για την επανάσταση τερματίζοντας την; Και την απάντηση θα τη δώσουν κάποιοι θεωρητικοί ή κάποιοι επαναστάτες;

*5  Αυτή η μη εξάλειψη θα μπορούσε να έχει πολλούς λόγους και αιτίες. Αναφέρω μερικούς:
- Η κοινωνία επιθυμεί να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των διαφόρων σχέσεων παραγωγής, ώστε κανείς να μην εφησυχάζει. Είναι εδώ σαφές ότι αν θέλουν οι ΑΚΣΠ να επιβιώσουν θα μετασχηματιστούν και εκείνες.
- Σε επιχειρήσεις ΑΚΣΠ μπορεί να δίνεται η δυνατότητα μεγαλύτερου ατομικού πλουτισμού. Για όποια άτομα ο ατομικός πλουτισμός είναι σημαντικός στόχος ζωής θα μπορούσαν να δοκιμάσουν σε συνθήκες  ΑΚΣΠ. Εδώ πρέπει να υπογραμμίσω ότι, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να τίθενται όρια πλουτισμού. Όμως, πρέπει να αφήνεται η δυνατότητα διαφορετικού πλουτισμού σαν θεμελιώδες δικαίωμα. Αυτός που πιστεύει ότι τα υλικά αγαθά έχουν τη μέγιστη αξία, πρέπει να μπορεί να εκπληρώνει, ως ένα βαθμό, αυτή την επιθυμία του. Το ζήτημα της σχέσης ελευθερίας και δικαιοσύνης – ισότητας πρέπει να είναι ένα διαρκές ανοικτό ζήτημα, χωρίς επιβολή της ελευθερίας πάνω στη δικαιοσύνη – ισότητα, αλλά ούτε και το αντίστροφο.
- Και στην πιο ελεύθερη κοινωνία θα συνεχίσουν να επιβάλλονται ποινές στα παρανομούντα μέλη της. Ενδεχομένως οι ποινές θα εκτίονται σε επιχειρήσεις τύπου ΑΚΣΠ
- Η κοινωνία ενδεχομένως να αποφασίσει ότι τα νεαρά μέλη της αντί για στρατιωτική θητεία, και προκειμένου να μην μαλθακέψουν, να εκτελούν θητεία ορισμένου χρονικού διαστήματος σε ζώνες εξαγριωμένων ΑΚΣΠ.
Κλπ. , κλπ. …

Viva la revolucion! Mercedes channels Che Guevara for car tech

by Daniel Terdiman  January 10, 2012 12:48 PM PST

Under a huge portrait of Che Guevara, Mercedes' Dieter Zetsche touted a vision of car-sharing.(Credit: Sarah Tew/CNET)

They said it, not me.

"Some colleagues still think that car-sharing borders on communism," Mercedes-Benz Chairman of the Board of Management Dieter Zetsche said onstage at CES today, speaking about Mercedes' new CarTogether initiative. "But if that's the case, viva la revolucion!"

To be sure, a luxury-car maker like Mercedes is not actually promoting communism. But during his CES talk, Zetsche pushed hard on a vision that the company has for a greener future that allows drivers to reduce emissions by using connected and social technology to easily find compatible passengers to share rides with.

Still, it's odd--and no doubt intended to stir up conversation--to hear a company so inexorably tied to money and lavish lifestyles invoking philosophies like communism. Especially with a picture of Cuban revolutionary Che Guevara towering over Zetsche as he talked. Of course, Che's signature beret sported a Mercedes logo.

Either way, Mercedes' car-sharing technology is part of the company's larger vision for a smart-car future, one it's already implementing in its cars, and which it thinks can help drivers save money on fuel, and save the earth from excess emissions at the same time. As well, Mercedes wants to leverage the latest in telematics technology to give those who plunk down small fortunes on its vehicles the most up-to-date driving/technology experience.

To begin with, Mercedes promoted a new telematics system it called @yourCOMMAND. "The car becomes a mobile communications center than enables driver and passengers to access all modern media and services at any time," it said in a release this morning. "Uncoupling from the conventional vehicle development cycles is achieved on the one hand through secure and comfortable integration of the smartphone in the vehicle, and on the other hand through the use of a consistently cloud-based solution. This ensures that one is always in close touch with the rapid developments in the smartphone and computer world."

According to the release, @yourCOMMAND focuses on four areas: sensory perfection, holistic experience, natural interaction, and a convenient remote control.

Mercedes' vision starts with the notion of the cloud, and giving its cars' telematics system--known as "mbrace"--the latest in connected apps: software that stays up to date via the Internet. The idea here seems to be that Mercedes' cloud connection should reduce owners' reliance on going to dealers for software updates. Essentially, owners should be able to download things like infotainment updates and upload vehicle diagnostics. Zetsche said that mbrace is now available on its German SL model, and should be coming to the U.S. in all new models.

Another big part of Mercedes' vision of a tech-savvy car is voice recognition--and comprehension. Intelligent cars should be our "digital companions," Zetsche said, but there's little value in a car's tech systems telling you that it's raining outside. That's something you already know. What would be much more valuable would be a system that could tell you that it will be raining in a couple of hours at your destination and that you should bring an umbrella. That's useful proactivity, he said.

Zetsche laid out a picture of a tech-savvy car that has a touch-screen dashboard and an augmented reality overlay. In a video he played, a Mercedes owner sat relaxed in a car, playing with its "Minority Report"-like interface while the vehicle safely drove itself down the road.

Clearly, this is the future, but one that Mercedes wants to make a reality--at least for its customers.

'Communism'

The next idea Zetsche talked about was CarTogether, the car-sharing application he said could help the world cut down on emissions, while also helping people create new bonds of friendship as like-minded strangers meet for the first time.

Future Mercedes cars will feature CarTogether, an app that can help drivers find people with whom to share rides. This is not quite the same thing, of course, as lending out your Mercedes, as services like Getaround or Wheelz would like to have you do. Rather, the app will help owners find riders. And this is all in a bid to cut down on emissions by cutting down on the number of car rides people have to make.

Zetsche said onstage that car-sharing is sustainable. And with cars with electric drive, "we can effectively push zero-emissions mobility."

The idea here is that using social tools like Facebook, drivers can find potential riders that share similar interests, serving everyone involved. For example, Mercedes showed a video that depicted a Mercedes owner driving to a concert and using the CarTogether system to find someone looking for a ride to the same show. The driver picks up the passenger, and a lifelong friendship begins. That may be far-fetched, but at least it's easy to imagine the driver picking up someone with a shared interest.

It's interesting, of course, to see a company like Mercedes promote the idea of car sharing, since carmakers don't make as much money on fleet purchases as they do on single-car sales. And while CarTogether seems aimed mainly at individual owners, Zetsche also seemed to be touting a larger car-sharing concept.

This is a graphic depicting CarTogether, the car-sharing concept from Mercedes.

(Credit: Sarah Tew/CNET)

Remote information

Another idea Mercedes wanted to promote was the tight link between cars and smartphones that we'll all know and love in the future. Especially when it comes to electric cars, something Zetsche talked about at length during his CES talk.

One thing that people who have electric cars worry about is what he called range anxiety. And as a result, Zetsche talked about the idea of a smartphone being the link between the car and the next charging station. "If you like, you can even follow your own car on Twitter," he said. "It can notify you when your car is charged."

Apps could show electric-car owners when their vehicle is fully charged.

(Credit: Sarah Tew/CNET)

Zetsche also talked about fuel cells as part of a future of highly fuel efficient vehicles, as well as electric cars as a smart way of storing renewable energy. And he said that production of "B-class fuel cells has already begun."

But regardless of the amount of emissions being put out by cars, there's always going to be gridlock, he said. And that's where connectivity between cars can help. In other words, on-the-fly technology may well be able to help with traffic management. "We use the Web to manage huge amounts of data traffic," he said. "So why not use it to manage huge amounts of road traffic?"

Here, the idea is to embed cars with sensors that can quickly identify threats. With many cars using them, it could be "crowdsourcing applied to traffic," he explained. "The trick is using information from the cars ahead of you" to avoid congestion before you reach it. And one way to do that is to aggregate GPS data from smartphones.

Zetsche said Mercedes will be implementing the first private system using tools like this later this year in Germany. He wouldn't give many details, but did say that "If we bring the best of both worlds together, we will not only protect the traditional strength of automobiles but also make further growth sustainable and create new opportunities."

Read more: http://www.cnet.com/8301-33369_1-57356306/viva-la-revolucion-mercedes-channels-che-guevara-for-car-tech/#ixzz1jlYDjPhc

David Graeber: οι αναρχικές ρίζες του κινήματος Occupy Wall Street

”Πως θα φτάσετε οπουδήποτε αν αρνείστε να δημιουργήσετε μια ηγετική δομή ή να καταρτίσετε μια πρακτική λίστα αιτημάτων; Και γιατί όλες αυτές οι αναρχικές ανοησίες -όπως η συναίνεση- στον τρόπο λήψης αποφάσεων; Δεν καταλαβαίνετε ότι όλη αυτή η ριζοσπαστική γλώσσα θα αποξενώσει τον υπόλοιπο κόσμο ;

Μεταφράζω το άρθρο του David Graeber  που δημοσιεύθηκε από το Al-Jazzera ,  στις 30 Νοέμβρη 2011. Αν θέλει να μάθει κανείς πληροφορίες για τον David Graeber μπορεί να διαβάσει ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, και ΕΔΩ. Σε αυτό το άρθρο ο Graeber  κάνει μια ενδιαφέρουσα διαπίστωση που γενικότερα υπάρχει και σε αρκετές συζητήσεις στον Ελλαδικό χώρο με αφορμή το κίνημα των αγανακτισμένων. Τελικά γιατί να πρέπει να ανεχόμαστε τον κάθε απολιτίκ που θέλει να μας επιβάλει να μην αναφερόμαστε στην πολιτική μας τοποθέτηση; Αυτοί έχουν να μάθουν από εμάς και εμείς από αυτούς και πρέπει να μπολιαστούμε με καινούργιο κόσμο που δεν συμμετείχε σε κάθε είδους συλλογικότητες πιο πριν. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη αυτά που πρεσβεύουμε. Η αποιδεολογικοποίηση είναι το πρώτο σκαλί για τον φασισμό.

***

Νέα Υόρκη 

 Κάθε φορά, σχεδόν, που μου παίρνει συνέντευξη ένας δημοσιογράφος των κυρίαρχων ΜΜΕ σχετικά με το κίνημα Κατάληψης της Γουόλ Στρήτ (Occupy Wallstreet), ακούω πάνω κάτω τα ίδια πράγματα:

 ”Πως θα φτάσετε οπουδήποτε αν αρνείστε να δημιουργήσετε μια ηγετική δομή ή να καταρτίσετε μια πρακτική λίστα αιτημάτων; Και γιατί όλες αυτές οι αναρχικές ανοησίες -όπως η συναίνεση-  στον τρόπο λήψης αποφάσεων; Δεν καταλαβαίνετε ότι όλη αυτή η ριζοσπαστική γλώσσα θα αποξενώσει τον υπόλοιπο κόσμο ;

 

Αν κάποιος έφτιαχνε ένα εγχειρίδιο με τις χειρότερες συμβουλές που δόθηκαν ποτέ, αυτού του είδους οι απόψεις θα μπορούσαν να έχουν το ένδοξο μερίδιο τους. Σε τελική ανάλυση, από την οικονομική κατάρρευση του 2007, υπήρξαν δεκάδες προσπάθειες να ξεκινήσει ένα κίνημα σε πανεθνικό επίπεδο ενάντια στη λεηλασία των ΗΠΑ από τις οικονομικές ελίτ, οι οποίες πήραν τη κατεύθυνση που πρότειναν οι δημοσιογράφοι. Απέτυχαν όλες. Μόνο όταν, στις 2 Αυγούστου, μια μικρή ομάδα αναρχικών και άλλων αντιεξουσιαστών εμφανίστηκε σε μια συνάντηση που είχε καλεστεί από μια τέτοια ομάδα και με αποτελεσματικότητα τους έπεισε όλους να μην πάνε στην προγραμματισμένη πορεία και να δημιουργήσουν μια αυθεντική δημοκρατική συνέλευση-πάνω σε αναρχικές αρχές-, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για ένα κίνημα που οι Αμερικάνοι από το Πόρτλαντ μέχρι την Τουσκαλούζα, θα ήθελαν να αγκαλιάσουν. …

 θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τι εννοώ με το “αναρχικές αρχές”. Ο πιο εύκολος δρόμος για να εξηγήσεις τι είναι ο αναρχισμός είναι να πεις πως πρόκειται για ένα πολιτικό κίνημα που σκοπεύει στο να φέρει μια αυθεντικά ελεύθερη κοινωνία -δηλαδή μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι σχετίζονται με τους άλλους μόνο με αυτό το είδος σχέσεων το οποίο δεν επιβάλλεται με την συνεχή απειλή της βίας-. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι τεράστιες ανισότητες πλούτου, οι θεσμοί όπως η δουλεία, τα δεσμά του χρέους ή η μισθωτή εργασία, μπορούν να υπάρξουν μόνο αν υποστηριχτούν από στρατούς, φυλακές και αστυνομία. Οι αναρχικοί εύχονται να δουν ανθρώπινες σχέσεις που δεν θα υποστηρίζονται από τους στρατούς, τις φυλακές και την αστυνομία. Ο αναρχισμός οραματίζεται μια κοινωνία βασισμένη στην ισότητα και την αλληλεγγύη, και η οποία θα μπορούσε να υπάρξει αποκλειστικά και μόνο από την ελεύθερη συμφωνία μεταξύ των συμμετεχόντων.

 Αναρχισμός εναντίον Μαρξισμού

 Ο παραδοσιακός Μαρξισμός, φυσικά, είχε τον ίδιο τελικό σκοπό αλλά υπήρχε μια ουσιώδης διαφορά. Οι περισσότεροι Μαρξιστές επέμεναν ότι ήταν αναγκαίο πρώτα να καταληφθεί η κρατική εξουσία, και όλοι οι μηχανισμοί της γραφειοκρατικής βίας που αυτή φέρνει μαζί της, και να τη χρησιμοποιήσουν για το μετασχηματισμό της κοινωνίας μέχρι το σημείο όπου τέτοιοι μηχανισμοί θα γίνονταν περιττοί και θα εξαφανίζονταν. Ακόμα και πίσω στον 19ο αιώνα, οι αναρχικοί υποστήριζαν ότι αυτό ήταν μια αυταπάτη. Δεν μπορεί, υποστήριζαν, να δημιουργηθεί ειρήνη με το να ετοιμαζόμαστε για πόλεμο , ισότητα με τη δημιουργία ιεραρχιών ή ανθρώπινη ευτυχία με το να γινόμαστε περίλυποι επαναστάτες που δεν ευχαριστιούνται τίποτα και θυσιάζουν την προσωπική αυτοπραγμάτωση και αυτοεκπλήρωση για τον αγώνα.

 Δεν είναι μόνο ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα -και, όντως, δεν το κάνει. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να επιτύχεις τους σκοπούς σου εκτός και αν τα μέσα σου είναι αυτά τα ίδια ένα μοντέλο του κόσμου που εύχεσαι να δημιουργήσεις. Για αυτό και το διάσημο κάλεσμα των αναρχικών για το ξεκίνημα του “χτισίματος μιας νέας κοινωνίας μέσα στην παλιά” με εξισωτικά πειράματα που εκτείνονται από τα ελευθεριακά σχολεία και τα ριζοσπαστικά συνδικάτα εργασίας μέχρι τις αγροτικές κομμούνες.

 Ο αναρχισμός ήταν επίσης μια επαναστατική ιδεολογία, και η έμφαση του στην προσωπική συνείδηση του καθ’ ενός και στην προσωπική πρωτοβουλία, σήμαινε ότι κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου της ακμής του, χονδρικά από το 1875 μέχρι και το 1914, αρκετοί μετέφεραν τον αγώνα απευθείας στους επικεφαλής του κράτους και τους καπιταλιστές, με βομβιστικές ενέργειες και δολοφονίες. Από εκεί προέρχεται και η δημοφιλής εικόνα του αναρχικού που πετάει βόμβες. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι αναρχικοί ήταν ίσως το πρώτο πολιτικό κίνημα που συνειδητοποίησε ότι η τρομοκρατία, ακόμα και όταν δεν στοχεύει αθώους, δεν φέρνει αποτελέσματα. Για έναν αιώνα τώρα, επί της ουσίας, ο αναρχισμός υπήρξε μια από τις λίγες πολιτικές φιλοσοφίες της οποίας οι υποστηρικτές δεν ανατίναξαν ποτέ κανέναν ( στην πράξη, ο ηγέτης του 20ου αιώνα που δανείστηκε τα περισσότερα από την αναρχική παράδοση ήταν ο Μαχάντας Γκάντι.)

 Ακόμα, τη περίοδο από το 1914-1989 -χονδρικά- μια περίοδο κατά την οποία ο κόσμος ήταν συνεχώς σε εμπόλεμη κατάσταση ή προετοιμαζόταν για παγκόσμιους πολέμους, ο αναρχισμός έπεσε σε ένα είδους έκλειψης  για ακριβώς αυτό το λόγο: Για να φαίνεται “ρεαλιστικό”, σε τέτοιους βίαιους καιρούς, ένα πολιτικό κίνημα θα έπρεπε να ήταν ικανό να οργανώνει στρατούς, ναυτικό και συστήματα βαλλιστικών πυραύλων και αυτό ήταν ένα πράγμα στο οποίο οι Μαρξιστές μπορούσαν συχνά να υπερέχουν. Αλλά όλοι αναγνώριζαν ότι οι αναρχικοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να το καταφέρουν -κάτι το οποίο θα έπρεπε να συνηγορεί υπέρ τους. Ήταν μόνο μετά το 1989, όταν η εποχή των μεγάλων πολεμικών κινήσεων φαινόταν να τελειώνει, που ένα διεθνές κίνημα βασισμένο πάνω σε αναρχικές αρχές – το κίνημα για την παγκόσμια δικαιοσύνη – επανεμφανίστηκε με ραγδαίους ρυθμούς.

 Πως λοιπόν το κίνημα της κατάληψης της Γουόλ Στρήτ ενσωμάτωσε αναρχικές αρχές;

θα ήταν χρήσιμο να πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα:

1) Η άρνηση να αναγνωρισθεί η νομιμοποίηση των υπαρχόντων πολιτικών θεσμών.

 Ένας λόγος για την πολυσυζητημένη άρνηση να διατυπωθούν αιτήματα είναι το γεγονός πως το να διατυπώσεις αιτήματα σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την νομιμοποίηση – ή τουλάχιστον την δύναμη- αυτών προς τους οποίους απευθύνονται τα αιτήματα. Οι αναρχικοί συχνά σημειώνουν πως αυτή είναι η διαφορά μεταξύ της διαμαρτυρίας και της άμεσης δράσης: Η διαμαρτυρία, όσο μαχητική και να είναι, είναι μια έκκληση προς τις αρχές να συμπεριφερθούν με διαφορετικό τρόπο. Η άμεση δράση, είτε έχει να κάνει με μια κοινότητα που χτίζει ένα πηγάδι, είτε με την παρασκευή αλατιού αψηφώντας το νόμο (το παράδειγμα του Γκάντι ξανά), είτε με την προσπάθεια να σταματήσει μια συνάντηση κορυφής, είτε με την κατάληψη ενός εργοστασίου, έχει να κάνει με το να συμπεριφέρεσαι σαν να μην υπάρχει η ήδη υπάρχουσα δομή εξουσίας. Η άμεση δράση είναι, πάνω απ’ όλα, η προκλητική επιμονή στο να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι ήδη ελεύθερος.

2) Η άρνηση να αποδεχθείς την νομιμοποίηση της υπάρχουσας νομικής τάξης.

 Η δεύτερη αρχή, προφανώς, απορρέει από την πρώτη. Από την αρχή, όταν αρχικά αρχίσαμε να κάνουμε οργανωτικές συναντήσεις στο πάρκο της πλατείας Τόμπκινς, οι διοργανωτές αγνόησαν τα τοπικά διατάγματα τα οποία έλεγαν ότι απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις πάνω από 12 άτομα χωρίς την άδεια της αστυνομίας, απλά με το αιτιολογικό ότι τέτοιοι νόμοι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Με το ίδιο σκεπτικό, φυσικά, επιλέξαμε να καταλάβουμε ένα πάρκο, εμπνευσμένοι από παραδείγματα της Μέσης Ανατολής και της Νότιας Ευρώπης, με την αιτιολογία ότι, ως πολίτες, δεν θα έπρεπε να χρειαζόμαστε άδεια, για να καταλάβουμε δημόσιο χώρο.  Αυτό μπορεί να ήταν μιας ελάσσονος μορφής άμεση δράση αλλά ήταν ζωτικής σημασίας να ξεκινήσουμε με την δέσμευση να είμαστε υπόλογοι μόνο σε μια ηθική τάξη, και όχι σε μια νομική.

 3) Η άρνηση να δημιουργηθεί μια εσωτερική ιεραρχία, αλλά αντιθέτως να δημιουργηθεί μια μορφή άμεσης δημοκρατίας βασισμένη στη συναίνεση.

 Από την αρχή, επίσης, οι οργανωτές πήραν με θράσος την απόφασή να λειτουργούν όχι μόνο με αμεσοδημοκρατικό τρόπο χωρίς αρχηγούς, αλλά με την μέθοδο της συναίνεσης. Η πρώτη απόφαση διασφάλιζε ότι δεν θα υπήρχε επίσημη ηγετική δομή που θα εκλέγονταν ή θα επιβάλλονταν. Η δεύτερη διασφάλιζε πως καμιά πλειοψηφία δεν θα ανάγκαζε μια μειοψηφία να υποκύψει στην θέληση της, αλλά πως όλες οι σημαντικές αποφάσεις θα έπρεπε να παίρνονται με γενική συναίνεση. Οι αναρχικοί στην Αμερική για πολύ καιρό θεωρούσαν την διαδικασία της συναίνεσης (μια παράδοση που προέκυψε από τη συμβολή του φεμινισμού, του αναρχισμού και πνευματικών παραδόσεων όπως οι Κουάκεροι) ζωτικής σημασίας για τον λόγο πως είναι η μοναδική μορφή λήψης αποφάσεων που θα μπορούσε να λειτουργήσει δίχως καταναγκαστική επιβολή -μιας και αν μια πλειοψηφία δεν έχει τα μέσα να υποχρεώσει μια μειοψηφία να υπακούσει τις προσταγές της, όλες οι αποφάσεις αναγκαστικά θα παίρνονται με γενική συναίνεση.

 4) H  υιοθέτηση προ-απεικονιστικών πολιτικών.

 Ως αποτέλεσμα, το Πάρκο Ζουκότι και όλες οι επόμενες κατασκηνώσεις, μετατράπηκαν σε χώρους πειραματισμού με την δημιουργία θεσμών μιας νέας κοινωνίας – όχι μόνο Γενικές Συνελεύσεις αλλά κουζίνες, βιβλιοθήκες, κλινικές, κέντρα πληροφόρησης καθώς και φιλοξενίας άλλων θεσμών, που όλα λειτουργούσαν πάνω στις αναρχικές αρχές της αλληλοβοήθειας και της αυτοοργάνωσης – μια αυθεντική προσπάθεια για τη δημιουργία θεσμών μια νέας κοινωνίας μέσα στο κέλυφος της παλιάς.

 Γιατί αυτό δούλεψε; Γιατί συνεχίστηκε και αλλού; Ένας λόγος είναι, ξεκάθαρα, πως οι περισσότεροι Αμερικάνοι είναι πολύ  περισσότερο πρόθυμοι να υιοθετήσουν ριζοσπαστικές ιδέες από ότι θα ήθελε να παραδεχτεί οποιοσδήποτε στα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. . Το βασικό μήνυμα – ότι η Αμερικάνικη πολιτική τάξη είναι απόλυτα και ανεπανόρθωτα διεφθαρμένη, ότι και τα δύο κόμματα πουλήθηκαν και αγοράστηκαν από το  ένα τις εκατό του πληθυσμού, και ότι αν είναι να ζήσουμε σε οποιοδήποτε είδος μιας αυθεντικά δημοκρατικής κοινωνίας, θα πρέπει να το κάνουμε από την αρχή- ξεκάθαρα άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή στον ψυχισμό των Αμερικάνων.

  

Ίσως αυτό να μην είναι τυχαίο: Αντιμετωπίζουμε συνθήκες που συναγωνίζονται αυτές της δεκαετίας του ’30. Με την κύρια διαφορά πως τα Μ.Μ.Ε. αρνούνται πεισματικά να το παραδεχτούν.

Αυτό εγείρει ενδιαφέροντα ερωτήματα για το ρόλο των ίδιων των Μ.Μ.Ε.  στην Αμερικάνικη κοινωνία.

Οι ριζοσπάστες κριτικοί συνήθως υποθέτουν πως τα “εταιρικά Μ.Μ.Ε.”, όπως τα αποκαλούν, κυρίως υπάρχουν για να πείθουν το κοινό ότι οι υπάρχοντες θεσμοί είναι υγιείς, νόμιμοι και δίκαιοι. Γίνεται αυξανόμενα προφανές ότι στην πραγματικότητα δεν βλέπουν ότι αυτό είναι εφικτό, αλλά ο ρόλος τους είναι απλά να πείσουν τα μέλη ενός αυξανόμενα θυμωμένου κοινού ότι κανένας άλλος δεν έχει φτάσει στα συμπεράσματα που έχουν φτάσει τα ίδια(τα μέλη). Το αποτέλεσμα είναι μια ιδεολογία που κανένας δεν πιστεύει πραγματικά, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι τουλάχιστον υποπτεύονται ότι όλοι οι υπόλοιποι το κάνουν.

 Πουθενά δεν γίνεται περισσότερο καθαρός αυτός ο διαχωρισμός, μεταξύ του τι πιστεύουν οι περισσότεροι Αμερικάνοι και του τι τους λένε να πιστεύουν τα μέσα και το πολιτικό κατεστημένο, παρά όταν μιλάμε για δημοκρατία.

 Δημοκρατία στην Αμερική; 

 Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, φυσικά, η “δημοκρατία” είναι ένα σύστημα που δημιουργήθηκε από τους Πατέρες του Έθνους[1], βασισμένα στους ελέγχους και τις ισορροπίες μεταξύ του Προέδρου, του Κονγκρέσου και της Δικαιοσύνης. Όντως, πουθενά στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας ή στο Σύνταγμα δεν αναφέρει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως “δημοκρατία”. Οι συγγραφείς αυτών των κειμένων, σχεδόν όλοι, όριζαν την “δημοκρατία” ως ένα είδος συλλογικής αυτοκυβέρνησης μέσω γενικών συνελεύσεων, και ως τέτοια ήταν εντελώς εναντίον της.

 Η δημοκρατία σήμαινε την τρέλα των μαζών: αιματηρή, ταραχώδης και ανυπόφορη. “Ποτέ δεν υπήρξε μια δημοκρατία που δεν αυτοκτόνησε”, έγραφε ο Άνταμς. Ο Χάμιλτον δικαιολογούσε το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών επιμένοντας ότι ήταν αναγκαίο να δημιουργηθεί ένα μόνιμο σώμα των “πλούσιων και των αρχόντων” ώστε να ελέγχει την “απρονοησία” της δημοκρατίας ακόμα και αυτής της περιορισμένης μορφής που θα επιτρεπόταν στον κατώτερο οίκο των αντιπροσώπων”.

 Το αποτέλεσμα ήταν μια δημοκρατία που είχε ως μοντέλο όχι την Αθήνα αλλά την Ρώμη. Κατέληξε να επαναπροσδιοριστεί ως “δημοκρατία”  στις αρχές του 19ου αιώνα επειδή οι απλοί Αμερικάνοι είχα πολύ διαφορετικές απόψεις και έτειναν με επιμονή να ψηφίζουν -όσοι τους επιτρεπόταν να ψηφίζουν- υποψήφιους που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους “δημοκρατικούς”. Αλλά τι εννοούσαν -και εννοούν- οι απλοί Αμερικάνοι με αυτή τη λέξη; Μήπως εννοούσαν ένα σύστημα στο οποίο θα ζύγιζαν ποιοι πολιτικοί θα κυβερνούσαν; Φαίνεται απίθανο. Στο κάτω-κάτω οι περισσότεροι Αμερικάνοι απεχθάνονται του πολιτικούς και τείνουν να είναι επιφυλακτικοί με την ίδια την ιδέα της κυβέρνησης. Αν έχουν πάνω από όλα την “δημοκρατία” ως το πολιτικό ιδανικό τους, μπορεί να είναι μόνο γιατί ακόμα το βλέπουν, όσο αόριστα και αν το κάνουν, ως ένα είδος αυτοκυβέρνησης -όπως οι Πατέρες του Έθνους έτειναν να το αποκηρύττουν ως είτε “δημοκρατία” , ή ως μερικές φορές το έθεταν, αναρχία.

 Αν μη τι άλλο, αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει τον ενθουσιασμό με τον οποίο αγκάλιασαν ένα κίνημα βασισμένο πάνω σε αμεσοδημοκρατικές αρχές, ανεξάρτητα από την ομοιόμορφη απόρριψη από τα Αμερικάνικα Μ.Μ.Ε. και πολιτικό σύστημα.

 Όντως, δεν είναι η πρώτη φορά που ένα κίνημα βασισμένο σε θεμελιωδώς αναρχικές αρχές – την άμεση δράση, άμεση δημοκρατία, την απόρριψη των υπαρχόντων πολιτικών θεσμών και την προσπάθεια για την δημιουργία καινούργιων- έκανε την εμφάνιση του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων ( τουλάχιστον τα πιο ριζοσπαστικά παρακλάδια του ) , το αντιπυρηνικό κίνημα, και το κίνημα για την παγκόσμια δικαιοσύνη, όλα ακολούθησαν παρόμοιες κατευθύνσεις. Ποτέ και κανένα τους όμως δεν αναπτύχθηκε με τόσο γοργούς ρυθμούς. Αλλά εν μέρη, αυτό συνέβη επειδή αυτή τη φορά οι οργανωτές στράφηκαν προς την κύρια αντίφαση. Αμφισβήτησαν απευθείας το πρόσχημα της κυρίαρχης ελίτ, ότι προεδρεύουν πάνω σε μια δημοκρατία.

 Όταν πρόκειται για τις ποιο βασικές πολιτικές ευαισθησίες τους, οι περισσότεροι Αμερικάνοι πέφτουν σε βαθιές αντιφάσεις. Οι περισσότεροι συνδυάζουν μια βαθιά ευλάβεια για την ατομική ελευθερία με μια σχεδόν θρησκευτική ταύτιση με θεσμούς όπως ο στρατός και η αστυνομία. Οι περισσότεροι συνδυάζουν ένα ενθουσιασμό για τις αγορές με το μίσος για τους καπιταλιστές. Οι περισσότεροι είναι εξόχως εξισωτικοί και βαθιά ρατσιστές, Ελάχιστοι είναι πραγματικοί αναρχικοί. Ακόμα λιγότεροι ξέρουν τι σημαίνει η λέξη “αναρχισμός”. Δεν είναι ξεκάθαρο πόσοι πολλοί, αν μάθαιναν, θα ευχόντουσαν στο τέλος να απαλλαγούν εντελώς από το κράτος και τον καπιταλισμό. Ο αναρχισμός είναι κάτι περισσότερο από δημοκρατία από τα κάτω: Πάνω από όλα στοχεύει στην εξαφάνιση όλων των κοινωνικών σχέσεων, από τη μισθωτή εργασία μέχρι την πατριαρχία, που μπορούν να διατηρηθούν μόνο με την συστηματική απειλή της βίας.

 Αλλά ένα πράγμα που οι περισσότεροι Αμερικάνοι νιώθουν είναι ότι κάτι πάει τρομερά λάθος με τη χώρα τους, ότι οι ουσιώδεις θεσμοί ελέγχονται από μια ανίδεα ελίτ, ότι η ριζοσπαστική αλλαγή οποιουδήποτε είδους έχει καθυστερήσει εδώ και πολύ καιρό. Έχουν δίκαιο. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανένας ένα πολιτικό σύστημα τόσο συστηματικά διεφθαρμένο – όπου η δωροδοκία, σε κάθε επίπεδο, όχι μόνο δεν έχει γίνει νόμιμη, αλλά η προσέλκυση και η διανομή δωροδοκιών έχει μετατραπεί στην πλήρη απασχόληση κάθε Αμερικάνου πολιτικού. Η οργή είναι επιθυμητή. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι την 17η του Σεπτέμβρη, η μοναδική πλευρά του πολιτικού φάσματος που ήταν πρόθυμη να προτείνει ριζοσπαστικές λύσεις ήταν η Δεξιά[2].

 Όπως μας κάνει ξεκάθαρο η ιστορία των προηγουμένων κινημάτων, τίποτα δεν τρομοκρατεί περισσότερο αυτούς που κυβερνούν τις Ηνωμένες Πολιτείες από το κίνδυνο ενός ξεσπάσματος δημοκρατίας. Η άμεση αντίδραση ακόμα και σε στην παραμικρή σπίθα δημοκρατικά οργανωμένης πολιτικής ανυπακοής, είναι ένας πανικόβλητος συνδυασμός παραχωρήσεων και βαρβαρότηταw. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κάποιος τις πρόσφατες εθνικές κινητοποιήσεις χιλιάδων μπάτσων καταστολής ταραχών[3], τους ξυλοδαρμούς, τις επιθέσεις με χημικά, τις μαζικές συλλήψεις πολιτών που συμμετείχαν σε αυτό το είδος ακριβώς των δημοκρατικών συνελεύσεων που η Χάρτα των Δικαιωμάτων σχεδιάστηκε για προστατεύει, και τον οποίων το μόνο έγκλημα -αν υπάρχει έγκλημα- ήταν η παραβίαση των τοπικών κανονισμών κατασκήνωσης;

 Οι αυθεντίες των Μ.Μ.Ε. επιμένουν ότι αν ο μέσος Αμερικάνος συνειδητοποιήσει τον ρόλο των αναρχικών στο κίνημα κατάληψης της Γουόλ ΣΤρήτ, θα αποστρέψει το βλέμμα του με σοκ και δέος. Αλλά οι εξουσιαστές μας, φαίνεται να ζουν με τον παρατεταμένο φόβο ότι αν ένα σημαντικός αριθμός Αμερικάνων μάθουν τι είναι πραγματικά είναι ο αναρχισμός, μπορεί κάλλιστα να αποφασίσουν ότι οι εξουσιαστές οποιουδήποτε είδους μας είναι αχρείαστοι.

***

 Σημειώσεις:

[1]  John Adams, Benjamin Franklin, Alexander Hamilton, John Jay, Thomas Jefferson, James Madison, και George Washington. Υπέγραψαν την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776.

[2] Αναφέρεται στο “κίνημα” Tea Party,  ένα δημιούργημα ακροδεξιών κομματιών του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, του καναλιού FOX News, επιχειρηματικών λόμπυ και κομματιών της θρησκευτικής ακροδεξιάς των ΗΠΑ, το οποίο αντιμετωπίστηκε και προωθήθηκε ως κύριο πολιτικό γεγονός από τα αμερικάνικα MME σε αντίθεση με το κίνημα Occupy. Από τα κύρια χαρακτηριστικά του κινήματος ήταν η προώθηση της κατάργησης της φορολογίας για τις επιχειρήσεις, η κατάργηση κάθε είδους κοινωνικής πρόνοιας, η εκδίωξη των μεταναστών ενώ έντονος ήταν ο συνομωσιολογικός λόγος (ο Ομπάμα ισλαμιστής, κομμουνιστής κτλ) όπως και ο ρατσιστικός. Η λαϊκή ευρωπαϊκή δεξιά δανείζεται επιχειρήματα και “ορολογία” από την Αμερικάνικη θρησκευτική δεξιά και τα διάφορα παρακλάδια της, τα οποία εξέφρασε με ένα ευρύ λαϊκιστικό προφίλ το Tea Party.

[3] Στο πρωτότυπο : “riot cops” . Τα αντίστοιχα δικά μας ΜΑΤ.

Ένα σχολείο χωρίς αίθουσες δημιουργήθηκε στη Σουηδία

Ένα πρωτότυπο σχολείο άνοιξε στην Σουηδία, στο οποίο οι αίθουσες δεν χωρίζονται από τοίχους ή, μάλλον, στην ουσία δεν υπάρχουν καθόλου αίθουσες με τη μορφή που τις ξέρουμε, αλλά χώροι που μοιάζουν με ένα ντιζαινάτο μοντέρνο λούνα παρκ, όπου τα παιδιά μπορούν να διδαχθούν και να παίξουν ταυτόχρονα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Lifo», oι υπεύθυνοι του σχολείου θέλησαν να δημιουργήσουν ένα ριζοσπαστικό χώρο, ο οποίος να βοηθάει την δημιουργική περιέργεια, την αυτοπεποίθηση και την συνεργασία των παιδιών. “Αντί να φτιάξουμε κλασικές αίθουσες με καρέκλες και γραφεία, έχουμε π.χ. ένα ομοίωμα παγόβουνου που είναι ο κινηματογράφος, έχουμε δωμάτια για χαλάρωση, για παιχνίδι και φυσικά για μάθημα” λένε οι σχεδιαστές του γραφείου Rosan Bosch που υλοποίησαν το εντυπωσιακό πρότζεκτ.