Έθνος και Αριστερά.

 Του Δημοσθένη Παπαδάτου

Είτε σε ενδοσυριζικό επίπεδο (δηλώσεις Γαϊτάνη, «υπόθεση Θεοδωρίδη»), είτε σε γενικό πολιτικό (κρίση, άνοδος ΧΑ, μεταναστευτικό, ιθαγένεια, ΑΟΖ), οι διασταυρώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τον εθνικισμό βρίσκονται πια στην ημερήσια διάταξη. Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Φαίνεται να διαψεύδεται, λοιπόν, η πεποίθηση ότι η όξυνση του κοινωνικού ζητήματος αρκούσε από μόνη της για να ακυρώσει τη γοητεία της δημοφιλέστερης κοσμικής θρησκείας, του εθνικισμού –και των αριστερών της αιρέσεων. 

Μας αρέσει ή όχι, το έθνος υπάρχει: επειδή οι άνθρωποι μαθαίνουν και θέλουν να ανήκουν σε αυτό, συμπεριφέρονται ως να ανήκουν, καταλαβαίνουν τον εαυτό τους μέσα από την εθνική πίστη. Μας αρέσει ή όχι, με άλλα λόγια, πάντως οι προλετάριοι έχουν πατρίδα, αποδέχονται δηλαδή το πρότυπο οργάνωσης της κοινωνίας που επέβαλε η αστική τάξη από τον 19ο αιώνα. Το να το παραδεχόμαστε, δεν σημαίνει να υποχωρούμε μπροστά στη γοητεία του έθνους. Σημαίνει, αντίθετα, ότι όσο «φαντασιακή» κι αν είναι μια κοινότητα –σκεφτείτε για παράδειγμα την Εκκλησία, την κοινότητα των πιστών–, η φαντασιακή της διάσταση δεν αναιρεί  καθόλου την πραγματικότητά της. Δεν χρειάζεται ισχυρότερη απόδειξη γι’ αυτό, από το γεγονός ότι η ίδια η οργάνωση του σύγχρονου κόσμου σε εθνικά κράτη κάθε άλλο παρά αμφισβητήθηκε επί της ουσίας από την «παγκοσμιοποίηση». 

Τα έθνη υπάρχουν, όμως ο τρόπος που βιώνεται η ύπαρξή τους ούτε κοινός είναι, ούτε αμετάβλητος - και οι διαφορές αυτές έχουν πολιτικές συνέπειες. Τον Μάιο του 2010, το Μνημόνιο επιβαλλόταν στο όνομα της εθνικής σωτηρίας. Ένα χρόνο μετά, το εθνικό σύμβολο γινόταν ρόπαλο που κυνηγούσε μετανάστες στην οδό Αθηνάς. Και λίγες μόλις μέρες αργότερα, στην πλατεία Συντάγματος, το ίδιο σύμβολο μετατρεπόταν σε σύμβολο ρήξης της κοινωνικής πλειοψηφίας με μια πολιτική τάξη που, για να «σώσει το έθνος», ακύρωνε τη δημοκρατία. 

Η ρήξη αυτή δεν σήμαινε και αλλαγή κοσμοθεωρίας: ένα μέρος της πλατείας Συντάγματος διεκδικούσε «πραγματική δημοκρατία», και την ίδια στιγμή ενοχοποιούσε για την έλλειψή της, και τη γενικότερη κατάσταση, τους ξένους πλούσιους και τους ξένους φτωχούς.

***

Όπως και στη Μεταπολίτευση (στα χρόνια δηλαδή της αντίθεσης μεταξύ του «ανήκομεν εις την Δύσιν» και του «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»), έτσι και σήμερα, ο κοινωνικός ανταγωνισμός είναι, ανάμεσα σε άλλα, και αγώνας για να προσδιοριστεί τι είναι «κοινό» στην κοινότητα που συνιστά το έθνος. Τότε ο «πατριωτικός αντιιμπεριαλισμός» ήταν η σημαία υπό την οποία οι μέχρι το ’74 αποκλεισμένοι από τον «εθνικό κορμό» ζητούσαν πίσω τα οφειλόμενα δεκαετιών, διεκδικούσαν τη δημοκρατία και διατύπωναν το κοινωνικό ζήτημα. Σήμερα, σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης, και με τη Δεξιά να ηγείται μιας διαδικασίας εκφασισμού που αφανίζει το θετικό κεκτημένο της Μεταπολίτευσης, το παράδειγμα αλλάζει ξανά –αλλά με τρόπο που το κοινωνικό ζήτημα να εξαφανίζεται. Η μέθοδος της Δεξιάς στα «εθνικά θέματα» («μόνη λύση, η Εθνική Λύση»), σήμερα γενικεύεται, ώστε να αφορά πια ολόκληρη την πολιτική ατζέντα: το μεταναστευτικό, τα ζητήματα «ασφάλειας» και βέβαια την οικονομία. Εθνικό, για τη Δεξιά, είναι μόνο το κρατικό –όσο κοινωνικά μεροληπτικό και καταφανώς άδικο κι αν είναι στην πραγματικότητα. Και ως εθνικό, εν προκειμένω, λογίζεται κάτι διαφορετικό και υπέρτερο από το λαϊκό. 

Από τη σκοπιά αυτή, η απόφαση του ΣτΕ για την ιθαγένεια, με την οποία έθνος και λαός διακρίνονται σε όφελος του πρώτου, είναι κάτι περισσότερο από απόφαση διοικητικού δικαστηρίου. Είναι μια ιδεολογική διακήρυξη για το πρότυπο εθνικής συνείδησης που ευαγγελίζεται η σημερινή Δεξιά, από τον Σαμαρά μέχρι τη Χρυσή Αυγή. Ένα πρότυπο αεροστεγές, με βάση το οποίο, μέρος όσων ζουν και δουλεύουν στην Ελλάδα τίθεται, στο όνομα μάλιστα του Συντάγματος, εκτός πολιτικής κοινότητας. Τα όρια του έθνους αποδεικνύονται, έτσι, ταυτόσημα με τα όρια της (νέας) δημοκρατίας: μιας «δημοκρατίας» αυταρχικής, συρρικνωμένης, με φυλετικά χαρακτηριστικά. Αυτό ακριβώς, όμως, μαρτυρά ότι τα όρια του έθνους είναι κάθε φορά τα όρια που θέτει η πολιτική σύγκρουση.

***

Αν ισχύουν αυτά, η ανανοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας –αυτό που παίζεται καθημερινά, ιδίως όμως σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης– είναι μέρος της διεκδίκησης της ιδεολογικής ηγεμονίας από την Αριστερά. Τι σημαίνει αυτό όμως; Μπορεί άραγε η Αριστερά να μιλάει για την κρίση με όρους εθνικούς, να λέει δηλαδή ότι φταίνε πρωτίστως οι ξένοι πλούσιοι ή/και οι ξένοι φτωχοί; Μπορεί να επιτρέπει, στην περίπτωση του μεταναστευτικού, ένα κοινωνικό ζήτημα να μεταμφιέζεται σε πολιτισμικό, αφήνοντας τους ξένους φτωχούς στο έλεος όσων τους αντιμετωπίζουν ως εσω-εξωτερικούς εχθρούς; Μπορεί, στην περίπτωση των ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων, να μιλά για «εθνικά θέματα» -θέματα δηλαδή ιερά, εκτός πολιτικής σύγκρουσης, θέματα που δεν έχουν αριστερές και δεξιές λύσεις αλλά μόνο «εθνικές» (τις οποίες μάλιστα υπαγορεύουν όχι συμφέροντα αλλά «δίκαια»); Αν απαντάμε θετικά σε κάποια από τα παραπάνω, αυτό που λέμε στην πραγματικότητα είναι ότι για να νικήσει η Αριστερά τη Δεξιά σε ιδεολογικό επίπεδο, θα πρέπει να υιοθετήσει μέρος από την οπτική της (πόσο όμως;), προκειμένου να γίνει πιο δημοφιλής…

Στην πραγματικότητα, η μάχη της Αριστεράς «για το εθνικό που είναι αληθές» είναι η ανάδειξη του δημοκρατικού και αντιφασιστικού φορτίου της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Είναι η επισήμανση που το ’75 έκανε, όχι κάποιος σεσημασμένος αντιεθνικιστής αλλά ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, υποστηρίζοντας ότι η διάκριση έθνους και λαού δεν είναι παρά μια σκέτη κενοτομία. Είναι η υπενθύμιση ότι το έθνος, δηλαδή ο λαός, είναι η πολιτική κοινότητα, τα όρια της οποίας αλλάζουν στο χρόνο. «Εθνικό ζήτημα» για την Αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι το κοινωνικό ζήτημα και το ζήτημα της δημοκρατίας. Σε αντίθεση με ό,τι φαντάζεται ο «πατριωτικός αντιιμπεριαλισμός», το ζήτημα αυτό εκ των πραγμάτων τίθεται σήμερα στην κλίμακα της Ευρώπης, δεν μπλοκάρεται όμως γενικώς από τους ευρωπαίους. Η επίλυσή του, λοιπόν, περνάει πρώτα από τον αγώνα ενάντια στο δικό μας αυταρχικό κράτος και τους δικούς μας ασύδοτους πλούσιους.

Ο αγώνας αυτός είναι πολιτικός, είναι όμως και ιδεολογικός. Η επιρροή της Χρυσής Αυγής στα σχολεία, εκεί δηλαδή όπου οικοδομείται η εθνική συνείδηση του μέλλοντος, δεν περνάει μόνο από το βίαιο ακτιβισμό. Αξιοποιεί επίσης προϋπάρχουσες αντιλήψεις (και «αριστερές») για το έθνος. Αν δεν αμφισβητήσουμε τις αντιλήψεις αυτές, με βάση τις οποίες η ακροδεξιά σφυρηλατεί το πρότυπό της για την πολιτική κοινότητα του αύριο, και με σημαία τις οποίες η ίδια καμώνεται την πραγματική «εθνική αντίσταση» (γίνεται δηλαδή κίνημα που εκφράζει λαϊκές επιθυμίες), θα είμαστε μονίμως σε ιδεολογική ομηρία. Γίνεται, όμως, έτσι κυβέρνηση της Αριστεράς;

Πηγή: Red Notebook

Ήρεμοι άνθρωποι, επιθετικά ψάρια

Τα αγχολυτικά φάρμακα μπορεί να ηρεμούν τους ανθρώπους, αλλά κάνουν τα ψάρια λιγότερο κοινωνικά, πιο επιθετικά, δραστήρια και αχόρταγα. Τα παραπάνω επισημαίνει νέα σουηδική έρευνα, που μελέτησε τις επιπτώσεις στη συμπεριφορά των ψαριών του γλυκού νερού, εξαιτίας των υπολειμμάτων των ηρεμιστικών που καταλήγουν με διάφορους τρόπους στα ποτάμια.

 

Οι μελετητές ερεύνησαν τις επιδράσεις που έχει η ηρεμιστική φαρμακευτική ουσία «oxazepam» στην ευρωπαϊκή πέρκα. Το «oxazepam» ανήκει στην κατηγορία των βενζοδιαζεπινών, την πιο διαδεδομένη κατηγορία ηρεμιστικών φαρμάκων στον κόσμο, και περιέχει ένα πολύ σταθερό χημικό μόριο, το οποίο, μέσω των ούρων του ασθενούς, καταλήγει στο αποχετευτικό σύστημα και από εκεί συχνά διαρρέει στο περιβάλλον. 

 

Η μελέτη έδειξε ότι τα ψάρια, υπό την επίδραση της συγκεκριμένης ουσίας, αποκτούν μια κάπως «νευρωτική» και αφύσικη για τα δεδομένα τους συμπεριφορά, η οποία αντιβαίνει στην ανάγκη τους για επιβίωση. Συγκεκριμένα, είναι περισσότερο τολμηρά και λιγότερο κοινωνικά, απομακρύνονται από την προστασία του κοπαδιού τους και τρώνε με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. «Οι πέρκες που εκτίθενται στην ουσία «oxazepam», χάνουν το ενδιαφέρον τους για το υπόλοιπο κοπάδι και μερικές μάλιστα μένουν όσο γίνεται πιο μακριά από αυτό», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας, Τόμας Μπρόντιν, Τμήματος Οικολογίας και Επιστήμης Περιβάλλοντος του πανεπιστημίου Ουμέα. 

 

Όπως επεσήμαναν οι ερευνητές, είναι αναγκαίο να μελετηθεί πιο εξονυχιστικά η επίπτωση των ψυχοφαρμάκων και άλλων φαρμάκων πάνω στα υδάτινα οικοσυστήματα και στις αντίστοιχες τροφικές αλυσίδες. Πρέπει επίσης να επιβεβαιωθεί ότι όντως τα ελεύθερα ψάρια στα ποτάμια εμφανίζουν παρόμοια διαταραχή συμπεριφοράς, εξαιτίας των ηρεμιστικών, με αυτήν που εμφάνισαν τα ψάρια κατά τα πειράματα στις δεξαμενές των επιστημόνων.

 

Προηγούμενες έρευνες σε άγρια ψάρια έχουν δείξει μια παρεμφερή επίπτωση των ορμονικών φαρμάκων που καταλήγουν στο νερό και προκαλούν «εκθήλυνση» των ψαριών.

 

Μία λύση στο πρόβλημα θα ήταν να δημιουργηθούν εξελιγμένες μονάδες επεξεργασίας αποβλήτων, που θα μπορούν να φιλτράρουν τέτοια περιβαλλοντικά επικίνδυνα φάρμακα, όμως σύμφωνα με τους ειδικούς, με βάση τουλάχιστον την τρέχουσα τεχνολογία, είναι απαγορευτικό το κόστος για την αποτελεσματική κατακράτηση των φαρμακευτικών υπολειμμάτων στα εργοστάσια επεξεργασίας αποβλήτων. 

 

Η σουηδική μελέτη δημοσιεύθηκε στο «Science».

«Φτου, την ατυχία μου, μέσα»…

Νικηφόρος Αντωνόπουλος, 01/12/2012

---

Έως τώρα, θεωρούσα ότι ο αθλητικός και δη ο ποδοσφαιρικός χώρος, είχε το προνόμιο της έκδοσης δικαστικών αποφάσεων που δεν έρχονταν απλώς σε απευθείας σύγκρουση με την κοινή λογική, αλλά προκαλούσαν από αγανάκτηση, μέχρι θυμηδία.
Πλέον, έχοντας διαβάσει τα ρεπορτάζ από τη δίκη των συνδικαλιστών στη Θεσσαλονίκη που αθωώθηκαν από τις κατηγορίες για την επίθεση εναντίον του Γερμανού προξένου, είμαι βέβαιος ότι οι αθλητικοί δικαστές που αθώωναν παίκτες και ομάδες, δεν πρόσβαλαν με τις αποφάσεις τους την κοινή λογική.
Πλέον, είμαι βέβαιος ότι ο ποδοσφαιριστής που είχε κατηγορηθεί ότι έφτυσε τον διαιτητή, καλώς αθωώθηκε, γιατί ο άνθρωπος απλώς είχε πει … «φτου την ατυχία μου» (!) όπως δέχτηκε και η απόφαση του αθλητικού δικαστή…
Όπως είμαι βέβαιος ότι δικαίως αθωώθηκε άλλος ποδοσφαιριστής, που είχε παραπεμφθεί στον αθλητικό δικαστή γιατί είχε υψώσει προς την εξέδρα το μεσαίο δάχτυλο, γιατί όπως δέχτηκε ο δικαστής, ο άνθρωπος απλώς έδειξε προς την εξέδρα ποιο ήταν εκείνη τη στιγμή …το σκορ του αγώνα, θεωρώντας προφανώς ότι οι θεατές το είχαν ξεχάσει!
Και βέβαια, είμαι σίγουρος ότι δικαίως απαλλάχτηκε ομάδα της Θεσσαλονίκης, που είχε κατηγορηθεί γιατί κάποιος οπαδός της είχε πετάξει από την εξέδρα εναντίον παίκτη της αντίπαλης ομάδας ένα πλαστικό κάθισμα, καθώς η απόφαση του δικαστή δέχτηκε ότι το πλαστικό κάθισμα το ξεβίδωσε από το τσιμέντο της εξέδρας και το εκσφενδόνισε στον αγωνιστικό χώρο και στην πλάτη του παίκτη… ο αέρας που έτυχε να φυσήξει εκείνη τη στιγμή!
Αλήθεια, σε τι διαφέρουν τα πιο πάνω – και πολλά άλλα παρόμοια – σκεπτικά απαλλαχτικών αποφάσεων των αθλητικών δικαστών, από το σκεπτικό της απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, που δέχτηκε:

• Ότι ναι μεν ο ένας των κατηγορουμένων χτύπησε δύο φορές τον Γερμανό πρόξενο στην πλάτη με τη γροθιά του και ο δεύτερος πέταξε στην πλάτη του ξένου διπλωμάτη ένα πλαστικό κύπελλο με καφέ, ωστόσο τους αθώωσε από την κατηγορία της διατάραξης κοινής ειρήνης, με το σκεπτικό ότι η επίθεση εκδηλώθηκε εναντίον συγκεκριμένου ατόμου και όχι μαζικά!
• Για το αδίκημα της παράνομης βίας, το Μονομελές έκρινε ότι παρά την επίθεση εναντίον του προξένου, δεν αποτράπηκε η είσοδός του στο χώρο της έκθεσης…
• Όσο για την κατηγορία της απόπειρας πρόκλησης επικίνδυνης σωματικής βλάβης, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν διακρίνονται τα αντικείμενα που πετάχτηκαν εναντίον του διπλωμάτη κι επομένως ο δικαστής δεν μπορούσε να αποφανθεί αν αυτά μπορούσαν να προκαλέσουν επικίνδυνη βλάβη…

(Άσχετο (;): Πρόσφατα, αθλητικός δικαστής αθώωσε ουσιαστικά ομάδα που κατηγορείτο γιατί οπαδός της χτύπησε από την εξέδρα παίκτη αντίπαλης ομάδας, τη στιγμή που πήγε να επαναφέρει τη μπάλα που είχε βγει πλάγιο άουτ, δεχόμενος – ο δικαστής – το επιχείρημα ότι το χτύπημα ήταν …ελαφρύ!! Τουλάχιστον αυτός διέκρινε το χτύπημα και απλώς διαπίστωσε ότι από τη στιγμή που ο παίκτης δεν σωριάστηκε κάτω αιμόφυρτος, αυτό …ήταν ελαφρύ! Ασχέτως, βέβαια, αν στη συνέχεια του αγώνα ο παίκτης δεν τολμούσε να πλησιάσει στο σημείο από το οποίο δέχτηκε το χτύπημα…)
Το πώς μου ήρθε να θυμηθώ τις αποφάσεις των αθλητικών δικαστών με αφορμή την αθωωτική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, θα γίνει εύκολα αντιληπτό με την παράθεση όσων είπαν απολογούμενοι οι κατηγορούμενοι.

• Έτσι, ο κατηγορούμενος δημοτικός υπάλληλος για την επίθεση, υποστήριξε ότι είχε υψωμένη τη γροθιά του σε ένδειξη διαμαρτυρίας και κάποιος από πίσω του …πάτησε τη φτέρνα, με αποτέλεσμα να σπρωχθεί και να πέσει -η γροθιά του- πάνω στον πρόξενο!...
• Από την πλευρά του, ο άλλος δημοτικός υπάλληλος που κατηγορείτο ότι πέταξε στον πρόξενο το κύπελλο με τον καφέ, υποστήριξε ότι κρατούσε το κύπελλο στο χέρι του, αλλά σπρώχτηκε -κι αυτός…- από πίσω, με αποτέλεσμα … να φύγει ο καφές από το χέρι του και να πέσει πάνω στον ξένο διπλωμάτη!...

Φτου την ατυχία μου, δηλαδή!
Σε τι διαφέρουν, τελικά, τα πιο πάνω, από το επιχείρημα του παίκτη που … έφτυσε την τύχη του και την επίκληση του αέρα που ξεβίδωσε το πλαστικό κάθισμα από την τσιμεντένια εξέδρα και το εκσφενδόνισε στον αγνωστικό χώρο στην πλάτη παίκτη της αντίπαλης ομάδας, είναι στην κρίση καθενός να κρίνει.
Πέραν του ότι τα μεν αφορούν τον απαξιωμένο εγχώριο ποδοσφαιρικό χώρο, με τα οποία τέρπεται η φίλαθλη μάζα, τα άλλα σχετίζονται με γεγονότα που έκαναν το γύρο του κόσμου και εξέθεσαν, για μια ακόμη φορά, την Ελλάδα στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και ιδιαίτερα της χώρας εκείνης στην οποία απευθυνόμαστε, για να μπορέσει η χώρα να σταθεί στα πόδια της και είδε έναν επίσημο εκπρόσωπό της να κινδυνεύει με λυντσάρισμα και πάντως να λοιδορείται και να διασύρεται τη στιγμή που εκπροσωπούσε τη χώρα του σε επίσημη εκδήλωση της ελληνικής Πολιτείας.
Όλα αυτά όμως, δεν συνέβησαν, σύμφωνα με την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, από τη στιγμή που ο Πρόξενος, έστω και προπηλακιζόμενος, κατόρθωσε και μπήκε στο χώρο της έκθεσης. Τέλος, καλό, όλα καλά.
Είναι προφανές, ότι το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης έκρινε με βάση τα πραγματικά περιστατικά που τέθηκαν ενώπιόν του και σε καμία περίπτωση με άλλα κριτήρια. Όπως είναι προφανές και ότι η εισαγγελέας της έδρας, στην αγόρευσή της, όταν δήλωνε ότι «κατανοεί την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου» -προφανώς εναντίον των κακών ξένων και ειδικότερα των Γερμανών …- σε καμία περίπτωση δεν είχε κατά νου να δικαιολογήσει τις ενέργειες των κατηγορουμένων και απλώς διατύπωσε, από έδρας αυτή, αυτό που κατά κόρον επικαλούνται κόμματα της αντιπολίτευσης, προκειμένου να δικαιολογήσουν πράξεις βίας και αυτοδικίας.
Όπως, βέβαια, ούτε που διανοούμαι να σκεφτώ ότι δικαστές, όταν ανεβαίνουν στην έδρα, σκέφτονται έστω και κατ’ ελάχιστο, την αντιδικία που έχουν με την κυβέρνηση για τα μισθολογικά τους και «απέχουν των καθηκόντων τους» εδώ και μήνες. Αυτά, είμαι βέβαιος ότι τα αφήνουν έξω από την αίθουσα του Δικαστηρίου.
Όπως άλλωστε είναι βέβαιο ότι το ίδιο έκαναν και οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έσπευσαν να κηρύξουν αντισυνταγματικές διατάξεις του νόμου για τους ξένους που έχουν την ατυχία να ζουν, να γεννιούνται, να μεγαλώνουν, να εργάζονται, να κάνουν οικογένεια, να σπουδάζουν στην τόσο φιλόξενη χώρα μας…
Όλα είναι τυχαία και κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική…
Και πάντως, σε καμία περίπτωση δεν θέλω να πω πως κακώς αθωώθηκαν οι συνδικαλιστές, αν από τα αποδεικτικά στοιχεία δεν στοιχειοθετείται ενοχή τους. Εκείνο που λέω, όμως, είναι ότι ενώ οι κατηγορούμενοι μπορούν να λένε ό,τι θέλουν για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, οι δικαστές οφείλουν, με το σκεπτικό των αποφάσεών τους, να πείθουν ότι ο Πρόξενος πράγματι δεν έφαγε τις γροθιές και όχι ότι τις έφαγε, αλλά αφού πρόλαβε και μπήκε στο χώρο της έκθεσης, δεν τελέστηκε κανένα αδίκημα. Τελεία.

 http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=14396&sw=1280

Ο σεξισμός στο αναρχικό κίνημα

---

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα άρθρο γραμμένο από την αναρχο-φεμινίστρια Angela Beallor και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού "Νortheastern Anarchist" την άνοιξη του 2001. Η μετάφραση έγινε από εμάς, και η επιλογή της εικόνας επίσης.

---

Αυτό το άρθρο είναι μια προσπάθεια να προστεθεί κάτι στην συζήτηση η οποία λαμβάνει (ή μάλλον θα πρέπει να λάβει) χώρα γύρω από το θέμα του σεξισμού μέσα στα ίδια τα κινήματα που υποστηρίζουν ότι τον μάχονται. Ήταν μια δύσκολη διαδικασία να γίνει η διάκριση μεταξύ του σεξισμού μέσα στο αναρχικό κίνημα και του γενικότερου σεξισμού μέσα στην κοινωνία γιατί τόσες πολλές από τις επικρίσεις που μπορούν να διατυπωθούν κατά του αναρχικού κινήματος είναι κριτικές προς την ευρύτερη κοινωνία. Υπάρχει ένα κενό εκεί που θα έπρεπε να είναι οι κρίσιμες αναρχικές φεμινιστικές/αντισεξιστικές κριτικές, το οποίο έχει οδηγήσει στην απουσία διαλόγου και συμπαγών δράσεων γύρω από το θέμα του σεξισμού. Αυτή η κριτική θα βασιστεί πάνω σε πολλές αδυναμίες του Αναρχικού κινήματος, οι οποίες επιδεινώνονται γύρω από θέματα σεξισμού (και άλλων μορφών καταπίεσης). Υπάρχει μια συνοχή σκέψης και συμπαγών δράσεων την οποία οι αναρχικοί πρέπει να υιοθετήσουν ή να αναζητήσουν με σκοπό την καταπολέμηση του σεξισμού μέσα μας και του σεξισμού στην ευρύτερη κοινωνία.

Προκαλώντας Ιδέες και Συμπεριφορές

Το συνεχές ξεκινά με τις προσωπικές μας σκέψεις και συμπεριφορές. Μεγαλώνοντας σε μια σεξιστική κοινωνία εμποτίζεται μέσα μας η ιδέα πως οι γυναίκες είναι κατώτερες των αντρών. Αν αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητηθούν πλήρως, σε κάθε άποψη της ζωής μας, σε κάθε λεπτό που περνάει, τότε αυτές οι ιδέες αφήνονται να ανθίσουν στην συμπεριφορά μας. Πολλές μπορεί να νιώθουν πως αυτό είναι ένα προφανές σημείο, αλλά όπως έγραψε ο Kevin Powell σε ένα πρόσφατο άρθρο του, «Κάθε μέρα παλεύω με τον εαυτό μου να μην χρησιμοποιώ γλώσσα καταπίεσης των φύλων, να δω τον σεξισμό σύμφυτο σε κάθε όψη της Αμερικής, να αμφισβητήσω όλες τις αδικίες, όχι μόνο αυτές που είναι βολικές για μένα.»

Ο αντί-σεξισμός δεν είναι απλά το να πολεμάμε τις εμφανείς μορφές σεξισμού – βίαιος βιασμός, ενδοοικογενειακή βία, απροκάλυπτα σεξιστικές λέξεις – είναι επίσης και το να αμφισβητούμε τις σχέσεις μας, τις ιδέες που δημιουργούν την κουλτούρα του βιασμού, τον τρόπο που κοινωνικοποιούνται οι άνθρωποι, κλπ. Αυτά δεν είναι βολικά θέματα για να τα μαχόμαστε γιατί περιλαμβάνουν το βαθύ σκάψιμο μέσα μας, να ταξιδέψουμε πίσω στην εξέλιξη μας, και να αφιερώσουμε χρόνο στην δύσκολη διαδικασία της αυτό-αλλαγής. Πρέπει να αμφισβητήσουμε τις ιδέες και τις συμπεριφορές που προωθούν τον σεξισμό σε άλλους άνδρες και αποξενώνουν τις γυναίκες – τόσο σε προσωπικές σχέσεις όσο και σε οργανώσεις.

Το να αναγνωρίσουμε πως η δουλειά του αντί-σεξισμού είναι μια βαθιά, σκληρή διαδικασία είναι πολύ σημαντικό αλλά ένα σημείο που πολλές παραμελούν. Πολύ συχνά άντρες που είναι πραγματικά εναντίον του σεξισμού αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν και να αμφισβητήσουν τον σεξισμό που βρίσκεται μέσα τους. «ΕΙΜΑΙ αντί-σεξιστής,» ανακηρύττουν. Αλλά το λένε τόσο δυνατά που αποτυγχάνουν να ακούσουν τις φωνές των γυναικών. Γίνεται μια ταμπέλα που την επιδεικνύουν περίτρανα παρά μια σοβαρή και δύσκολη διαδικασία. Μην με παρεξηγείται, αν ένας άντρας είναι όντως αντί-σεξιστής, χρειάζεται να το εκθέσει, αλλά αυτό επιτυγχάνεται μέσα από τις πράξεις του και στις εξηγήσεις του για την σημερινή μας πραγματικότητα – ειδικότερα προς τους άλλους άντρες. Οι άντρες πρέπει να γίνουν παραδείγματα για την αμφισβήτηση των mainstream εννοιών της αρρενωπότητας και αυτό απαιτεί κάτι παραπάνω από μια απλή ταμπέλα.

Ωστόσο, συχνά προκύπτουν περιπλοκές, όταν γυναίκες αμφισβητούν «αντί-σεξιστές» άντρες. Οι άντρες γίνονται αμυντικοί όταν οι γυναίκες επικρίνουν τις καταπιεστικές και σεξιστικές τους συμπεριφορές. Αντί να ακούσουν και να επωφεληθούν από την κριτική, παίρνουν μια αμυντική στάση και οι φωνές των γυναικών αγνοούνται για μια ακόμη φορά. Κανείς δεν είναι υπεράνω για να αμφισβητηθεί, καθώς δεν πρέπει να υπάρχει περιττή ιεραρχία. Η απουσία δυνατής κριτικής και αυτό-κριτικής μέσα στο αναρχικό κίνημα είναι το πρώτο πρόβλημα που στη συνέχεια επιδεινώνεται όταν εφαρμόζεται σε θέματα σεξισμού και άλλων μορφών καταπίεσης. Οι γυναίκες πρέπει πραγματικά να ακούγονται και, αν οι κριτικές είναι βάσιμες, οι άντρες πρέπει να αναζητούν να αλλάξουν τις σκέψεις και τις πράξεις τους.

Πολιτική Μελέτη

Η κατανόηση του σεξισμού είναι σημαντική για όλους στο αναρχικό κίνημα. Ωστόσο, ως γυναίκα, δεν είναι καθήκον μου να απαντάω συνέχεια στις ερωτήσεις ή να ενημερώνω τους άντρες στο πως επηρεάζει ο σεξισμός την ζωή μου. Πολλές αναρχικές ομάδες έχουν ήδη ένα πρόγραμμα ή πρότζεκτ που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αποκτήσουν μια καλύτερη κατανόηση του σεξισμού χωρίς την επιβάρυνση των γυναικών με το καθήκον της εξήγησης της ζωής μας: η ομάδα πολιτικής μελέτης. Πότε ήταν η τελευταία φορά που εσύ ή η ομάδα σου διαβάσατε κάτι για τις γυναίκες, τον σεξισμό, τον φεμινισμό, ή την απελευθέρωση των γυναικών;

Πολλές φορές, και το έχω πράξει και εγώ αυτό, νιώθουμε πως αναγνώσεις για θέματα γυναικών δεν είναι τόσο σημαντικά όσο αναγνώσεις για τον καπιταλισμό ή τον αναρχισμό ή την αντί-αποικιακή πάλη, κλπ. Πρέπει να σταματήσουμε να θεωρούμε την απελευθέρωση των γυναικών σαν ένα δευτερεύον πρότζεκτ ή θέμα και να το δούμε σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της απελευθερωτικής πάλης. Αυτά τα γραπτά δεν χρειάζεται να είναι συγκεκριμένα Αναρχικά ή ακόμη και επαναστατικά για να μας προσφέρουν καλές ιδέες. Πότε ήταν η τελευταία φορά που διαβάσατε κάτι από τους Audre Lorde, Bell Hooks, Barbara Smith, Angela Davis, Patricia Hill Collins, ή την Emma Goldman; Πρέπει να πάρουμε την πρωτοβουλία να διαβάσουμε αυτό που έχουν τοποθετήσει μπροστά μας οι γυναίκες.

Ενθαρρύνοντας τις Γυναίκες

Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι, είχα κοινωνικοποιηθεί έτσι ώστε να νιώθω κατώτερη των αντρών. Είχα κοινωνικοποιηθεί έτσι ώστε να αναγνωρίζω την «θέση» μου στην κοινωνία, και αυτή δεν ήταν στο να συμμετέχω σε ίσο διάλογο με τους άντρες, σίγουρα όχι σε κάποιου είδους πολιτικής, και προφανέστατα όχι σε οποιουδήποτε είδους πρώτης γραμμής στην απελευθερωτική πάλη. Συχνά κοιτάω τριγύρω μου σε συζητήσεις και εκδηλώσεις (που δεν είναι γυναικο-κεντρικές) και βλέπω πως είμαι μια από τις λίγες γυναίκες που συμμετέχουν ή ακόμα χειρότερα, η μοναδική γυναίκα εκεί. Εναλλακτικά, ακόμα και όταν υπάρχουν πολλές γυναίκες στο δωμάτιο, ανακαλύπτω πως είμαι η μόνη γυναίκα που συμμετέχει στον διάλογο.

Όταν εξετάζουμε την συμμετοχή των γυναικών στον πολιτικό αγώνα, πρέπει να εξετάσουμε τα βαθύτερα αίτια. Οι γυναίκες έχουμε κοινωνικοποιηθεί έτσι ώστε να βλέπουμε την πολιτική σαν κάτι εξωτερικό του βασιλείου μας. Όταν η πολιτική είναι ριζοσπαστική ή επαναστατική, το επίπεδο του εκφοβισμού αυξάνεται. Εξαιτίας αυτής της πραγματικότητας, πρέπει να αφιερώσουμε πολύ χρόνο και ενέργεια στην δημιουργία ενός πιο αντί-σεξιστικού/υπέρ των γυναικών κίνημα. Πρέπει να ξεκινήσουμε με την συμμετοχή περισσότερων γυναικών στις οργανώσεις και τα κινήματα μας. Αυτό περιλαμβάνει πρώτα την τοποθέτηση του σεξισμού ως ένα από τα κύρια σημεία της οργάνωσης παράλληλα με τα άλλα θέματα που επηρεάζουν τις γυναίκες (και όλους τους ανθρώπους) : ρατσισμός, ετεροσεξισμός, διακρίσεις με βάση τις ικανότητες, αποικιοκρατία, και ταξική καταπίεση. Ενώ δεν μπορούμε να εναποθέσουμε όλη την ενέργεια μας σε όλα αυτά τα προβλήματα με την μία, πρέπει να εγγυηθούμε πως αντιμετωπίζουμε ολιστικά όλα αυτά τα θέματα μέσα στο επίκεντρο μας. Επίσης, πρέπει να στρατολογήσουμε ενεργά γυναίκες στις οργανώσεις μας. Αυτό παίρνει διάφορες μορφές όπως η παρουσία μας σε συγκεντρώσεις γυναικών, σταθερή προσέγγιση προς τις γυναίκες και συμμετοχή σε γυναικο-κεντρικούς αγώνες.

Απ’ την στιγμή που θα υπάρχουν γυναίκες στις οργανώσεις μας, πρέπει να κοιτάξουμε το επίπεδο συμμετοχής των γυναικών μέσα στις οργανώσεις. Εμπλέκομαι με την πολιτική εδώ και 7+ χρόνια. Αλλά μόνο τον τελευταίο ενάμιση χρόνο συμμετέχω πλήρως. Και αυτό επειδή έπρεπε να μάθω πως μπορούσα να μιλήσω σε συζητήσεις, πως μπορούσα να συμβάλω με ουσιώδεις και θετικούς τρόπους, και πως είναι ο χώρος μου στον οποίο θα συμβάλω και θα συμμετέχω. Έπρεπε να ξεπεράσω τον εκφοβισμό που ένιωθα όταν εργαζόμουνα με άντρες που τους έδινα κύρος και τους σεβόμουν. Έπρεπε να αποβάλω τις ψυχολογικές αλυσίδες που με κρατούσαν πίσω.

Ορισμένοι παράγοντες συνέβαλαν για αυτή την αλλαγή. Ένας αγαπητός σύντροφος με βοήθησε να αντιληφθώ πως είμαι πλήρως ικανή να συμμετέχω και πως κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο. Για αυτόν, ήταν κρίσιμο το να συμμετέχω σε ένα ισότιμο επίπεδο και έβαλε μεγάλο μέρος του χρόνου και της ενέργειας του ενθαρρύνοντας με. Θα ήθελα πολύ να δω περισσότερους άντρες να αναλαμβάνουν αυτό το έργο. Τότε, το επίπεδο της δέσμευσης μου, της σοβαρότητας, και της αίσθησης της ευθύνης για την απελευθερωτική πολιτική με ανάγκασαν να τοποθετήσω το επίπεδο της συμμετοχής μου πάνω από την αίσθηση της άνεσης μου. Αυτό δεν ήταν ένα εύκολο έργο και ήταν κάτι για το οποίο παλεύω ακόμα και σήμερα. Αυτό είναι κάτι το οποίο όλοι μας πρέπει να το παλέψουμε μέσα μας – οι άντρες μπορούν να βοηθήσουν τις γυναίκες να φτάσουν σε αυτό το σημείο μεταχειρίζοντας τες με ισότητα και σεβασμό. Πρέπει επίσης να αναλύσουμε τις οργανωτικές μας συμπεριφορές. Ενθαρρύνουμε με συνέπεια γυναίκες να αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις; Κυρίως άντρες ή γυναίκες είναι αυτοί που παίρνουν θέση στις ομιλίες; Ποιος μιλά στις συζητήσεις; Ποιος διευκολύνει τις συζητήσεις; Ποιος κάνει τις εργασίες για τις οργανώσεις και ποιος παίρνει τον έπαινο για αυτές; Πρέπει να είμαστε πολύ οξυδερκείς για άντρες που μιλάνε πάνω απ’ τις γυναίκες, που ακυρώνουν και/ή αγνοούν τα λόγια και τις συμβολές μιας γυναίκας.

Πρέπει όλοι μας να κάνουμε μια παραπάνω προσπάθεια να κοιτάξουμε την δυναμική των φύλων, των λειτουργιών και των συναντήσεων μας. Χωρίς την άμεση ηγεσία των γυναικών σε οποιοδήποτε κίνημα, οι σημαντικές φωνές μας μένουν έξω από τον διάλογο και τον αγώνα ενάντια στον σεξισμό.

Αναρχικές Οργανωτικές Δομές

Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το αναρχικό κίνημα είναι η δημιουργία βιώσιμων αντί-αυταρχικών δομών για τις οργανώσεις μας. Παλεύουμε να δημιουργήσουμε νέες ιδέες οργάνωσης από τα παραδείγματα που έχουμε και μέσω νέων ιδεών και καινοτομιών. Όχι μόνο προσπαθούμε να οργανώσουμε το κίνημα μας σε μια αναρχική μόδα αλλά είναι επίσης ένα πεδίο δοκιμών για μια μέλλουσα κοινωνία.

Ο αναρχισμός αναζητά να δημιουργήσει μια κοινωνία βασισμένη σε μια μεγάλη αίσθηση προσωπικής υπευθυνότητας και λογοδοσίας με τον εαυτό μας και μεταξύ μας. Θέλουμε μια κοινωνία βασισμένη στην αμοιβαία βοήθεια και στον κοινοτισμό. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με αυθόρμητες δραστηριότητες – πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά οργανωμένης κοινωνίας βασισμένη σε δημοκρατικές, αποκεντρωμένες δομές. Ελπίζω το αναρχικό κίνημα να αντιληφθεί την αναγκαιότητα της επεξεργασίας νέων δομικών ιδεών για τις οργανώσεις μας και για μια νέα κοινωνία. Ξέρω πως πολλοί νιώθουν πως η δημιουργία δομών έρχεται εγγενώς σε αντίθεση με τις ιδέες και τις πεποιθήσεις του Αναρχισμού. Θα έλεγα πως το να μην κάθεσαι κάτω να διαμορφώσεις δημοκρατικές δομές είναι σε αντίθεση με τις ιδέες και τις πεποιθήσεις του αναρχισμού.

Η Jo Freeman έγραψε στο ‘Η Τυραννία της μη-δομικότητας (Structurelessness)’ πως «Η ιδέα της μη-δομικότητας δεν αποτρέπει την δημιουργία ανεπίσημων δομών, παρά μόνο επίσημων. Ένα ‘laissez-faire’ ιδανικό για την δομή ομάδων μετατρέπεται σε έναν ψεύτικο μανδύα για τους δυνατούς ή τους τυχερούς που θα δημιουργήσουν αδιαμφισβήτητη ηγεμονία έναντι των άλλων. Έτσι η μη-δομικότητα γίνεται ένας τρόπος να αποκρυφτεί η εξουσία. Όσο η δομή της ομάδας είναι ανεπίσημη, οι κανόνες βάσει των οποίων βγαίνουν οι αποφάσεις είναι γνωστοί μόνο στους λίγους, και η επίγνωση της εξουσίας περιορίζεται σε αυτούς που ξέρουν τους κανόνες.»

Η μη-δομικότητα είναι πολλές φορές ένα μέσο διαιώνισης του σεξισμού, του ρατσισμού και της ταξικής διαστρωμάτωσης. Αν οι άντρες έχουν κοινωνικοποιηθεί έτσι ώστε να είναι ηγέτες και οι γυναίκες όχι, τότε δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ποιοι θα αναπτύσσονταν σε ηγέτες σε μια οργάνωση χωρίς δομές. Η έλλειψη δομής δεν παρέχει κανένα μέσο εξισορρόπησης αυτών με ορισμένα προνόμια με εκείνους που καταπιέζονται. Πρέπει να δημιουργήσουμε οργανωτικές δομές που να μας προστατεύουν εγγενώς από αυτές τις μορφές των ανισσόροπων εξουσιών.

Στην διαμόρφωση Αναρχικών οργανωτικών δομών, πρέπει επίσης να διαμορφώσουμε δομές που να αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα τον σεξισμό μέσα στις οργανώσεις μας. Ένα πολύ ευαίσθητο θέμα που πρέπει να αναφέρουμε είναι η σεξουαλική κακοποίηση (και η ενδοοικογενειακή βία). Έχω ακούσει πολλές καταστάσεις στις οποίες ένα πολιτικά ενεργό αρσενικό έχει κακοποιήσει σεξουαλικά σύντροφο ακτιβιστή. Θα ήταν αδύνατο να προγραμματίσουμε όλα τα βήματα για την αντιμετώπιση τέτοιων ειδών καταστάσεων – ειδικά αν πάρουμε σαν δεδομένο πως ο επιζών της σεξουαλικής επίθεσης θα πρέπει σε μεγάλο βαθμό να ελέγχει το τι θα συμβεί – αλλά χρειαζόμαστε έναν σκελετό των βημάτων για να χειριστούμε μια τέτοιου είδους κατάσταση. Μέλη οποιωνδήποτε οργανώσεων πρέπει όλοι να έχουν την πολιτική εκπαίδευση τόσο για τον βιασμό όσο και για την σεξουαλική κακοποίηση και το πώς να χειρίζονται την κατάσταση όταν αυτοί ή κάποιοι που ξέρουν έχουν πέσει θύματα βιασμού. Οι οργανώσεις πρέπει να έχουν ένα πλαίσιο ώστε να μην ψάχνονται όταν συμβαίνει μια σεξουαλική κακοποίηση. Το να μην υπάρχει ένα πλαίσιο θα μπορούσε να αφήσει τον επιζόντα με λίγη ή και καθόλου υποστήριξη από αυτούς που θα έπρεπε να παρέχουν όση υποστήριξη θέλει αυτή ή αυτός.

Τι μπορούν να κάνουν οι αναρχικές οργανώσεις σε αυτές τις καταστάσεις; Τι κάνουμε εάν κάποιος από εμάς κακοποιηθεί σεξουαλικά; Τι κάνουμε εάν κάποιος από εμάς έχει κακοποιήσει σεξουαλικά κάποιον άλλον; Τι κάνουμε αν και οι δύο πλευρές είναι στην οργάνωση μας; Προκαλώ όλες τις οργανώσεις να αναλογιστούν πως μπορούν να αποτρέψουν την σεξουαλική κακοποίηση πριν καν αυτή γίνει, πώς να την αντιμετωπίσουν αν αυτή υπάρξει, και πώς να υποστηρίξουν τους επιζώντες μιας σεξουαλικής κακοποίησης στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Αναλαμβάνοντας τους Αγώνες των Γυναικών

Ο αγώνας ενάντια στον σεξισμό είναι ο αγώνας όλων. Τους επηρεάζει όλους: τους άντρες, τις γυναίκες και τους τρανσέξουαλ. Είναι ειδικότερα σημαντικό οι αντί-σεξιστές άντρες, οι οποίοι επωφελούνται από τον σεξισμό, να αναλαμβάνουν τον αγώνα για την απελευθέρωση των γυναικών. Όπως και είναι ειδικά σημαντικό οι λευκοί άνθρωποι να αφιερώνουν τους εαυτούς τους στον αντί-ρατσιστικό αγώνα και οι ετεροφυλόφιλοι να αφιερώνουν τους εαυτούς τους στον αντί-ομοφοβικό/ετεροσεξουαλικό αγώνα, έτσι και οι άντρες πρέπει να αφιερώνουν ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου τους στον αντί-σεξιστικό αγώνα.

Για τους αναρχικούς άντρες, το ερώτημα είναι, εμπλέκεστε σε αγώνες αυθόρμητους των γυναικών, που οδηγούνται και οργανώνονται από γυναίκες, και στοχεύουν κυρίως άλλες γυναίκες; Αν όχι, γιατί; Έχω ακούσει την δικαιολογία πως πολλοί από τους αγώνες είναι «υπερβολικά ρεφορμιστικοί.» Σε μερικές περιπτώσεις αυτή είναι η κριτική μου επίσης αλλά δεν βλέπω έναν επαναστατικό αγώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι ικανός να βοηθήσει τις γυναίκες με τους τρόπους που κάνουν αυτά τα κινήματα. Η απάντηση δεν είναι να αγνοήσουμε αυτά τα κινήματα, αλλά να χτίσουμε νέα κινήματα μέσα ή έξω από τα ήδη υπάρχουσα. Δημιουργούν οι αναρχικοί εναλλακτικές δομές για τους επιζήσαντες σεξουαλικής κακοποίησης; Είμαστε ικανοί να βοηθήσουμε κακοποιημένες γυναίκες με επαναστατικό τρόπο σε αυτό το καιρικό σημείο;

Άλλοι αποπέμπουν τον αντί-σεξιστικό αγώνα σαν «δουλειά των γυναικών.» Άλλοι δεν βλέπουν τον αντί-σεξιστικό αγώνα σαν κεντρικό τομέα του αγώνα για απελευθέρωση. Άλλοι πιστεύουν πως μπορούμε να εξετάσουμε τον σεξισμό αφού συμβούν οι επαναστατικές αλλαγές. Οι αναλύσεις αυτές πρέπει να αλλάξουν. Αν πραγματικά θέλουμε μια ισότιμη κοινωνία τότε πρέπει να ξεκινήσουμε να δημιουργούμε ένα πιο δίκαιο κινηματικό πλαίσιο για την φυλή, την τάξη, το φύλο και την σεξουαλικότητα. Πρέπει να κάνουμε το αναρχικό κίνημα ένα γυναικείο κίνημα. Αν επιθυμούμε το τέλος του σεξισμού, η δουλειά μας έπρεπε να είχε ξεκινήσει χθες.

Πάντα Εμπρός, Ποτέ προς τα Πίσω

Οι αναρχικοί έχουν συνήθως μια καλή ανάλυση για τον σεξισμό ο οποίος είναι «ένα πλέγμα πρακτικών, θεσμών, και ιδεών που έχουν σαν συνολικό αποτέλεσμα να δίνετε μεγαλύτερη εξουσία στους άντρες απ’ ότι στις γυναίκες.» Ξεκινώντας με μια θεσμική ανάλυση είναι σωστό, ωστόσο, πρέπει να το μεταφράσουμε αυτό στις δικές μας σκέψεις και πρακτικές. Μόνο τότε μπορούν όλοι οι αναρχικοί να δουλέψουν μαζί πιο αποτελεσματικά (τουλάχιστον μέσα στο πλαίσιο του φύλου, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την ομοφοβία, τον ρατσισμό και τα ταξικά θέματα). Για να δημιουργήσουμε μια ισότιμη κοινωνία, το κίνημα μας πρέπει να είναι ισότιμο, και στην παρούσα φάση δεν είναι. Στην προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε επαναστατική αλλαγή πρέπει να ξεκινήσουμε σήμερα την αμφισβήτηση της σεξιστικής, ρατσιστικής, και ετεροσεξουαλικής καπιταλιστικής κοινωνίας μας. Αυτό σημαίνει να αμφισβητήσουμε αυτά που βρίσκονται μέσα μας, στις οικογένειες μας, στις γειτονιές μας, στις κοινότητες μας και στα κινήματα μας. Όπως είπε ο Kevin Powell, «Όπως ακριβώς νιώθω ότι οι λευκοί χρειάζεται να είναι πιο κραυγαλέοι κατά του ρατσισμού στις κοινότητες τους, νιώθω πως οι άντρες είναι αυτοί που χρειάζεται να μιλούν πολύ και δυνατά εναντίον του σεξισμού μεταξύ τους.»

Το Αναρχικό κίνημα πρέπει να είναι πιο ομιλητικό και δραστήριο στον αγώνα εναντίον του σεξισμού. Οι ζωές όλων μας εξαρτάται από αυτό.

 http://ferae-naturae-xvx.blogspot.gr/2012/11/angela-beallor.html

Κάποια μέρα ίσως στερέψουμε από μουσική

11 Πράγματα που δεν ξέρουμε... και άρα μπορούμε να τα συζητάμε αδιάκοπα

Toυ Νίκου Δήμου

1. Υπάρχει Θεός;

Δεν έχουμε καμία τελεσίδικη λογική απόδειξη για την ύπαρξη Θεού ή Θεών. Όλες οι αποδείξεις καταρρίφθηκαν από τον Κάντ κι έκτοτε δεν αναβίωσε καμία τους (παρά μόνο σε ορισμένα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια θρησκευτικών). Οι αποδείξεις αναφέρονταν στην παραδοσιακή έννοια του Θεού όπως την διαμόρφωσαν οι μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ). Σύμφωνα με αυτές ο Θεός ήταν ο δημιουργός του κόσμου, άναρχος, παντοδύναμος και πανάγαθος.

Το ερώτημα αν υπάρχει κάποια αφηρημένη κοσμολογική δύναμη, απρόσωπη και αδιάφορη προς τα ανθρώπινα (όπως έλεγε ο Επίκουρος) ανήκει στο χώρο των φυσικών επιστημών – αλλά ούτε από εκεί έχει προκύψει κάποια ένδειξη.

Γνωρίζοντας την αδυναμία λογικής απόδειξης ο Πασκάλ επικαλέστηκε το συναίσθημα. «Η καρδιά έχει τη δική της λογική που η λογική δεν την γνωρίζει». Όμως το συναίσθημα, η διαίσθηση, η πίστη, είναι εντελώς υποκειμενικά. Μία λογική απόδειξη δεσμεύει και τους άλλους – αλλά το τι νιώθω, αφορά μόνον εμένα.

Ένα σόφισμα που χρησιμοποιούν οι πιστοί είναι να ζητάνε απόδειξη για την μη ύπαρξη του Θεού. Αλλά μόνο η ύπαρξη αποδεικνύεται – δεν είναι λογικά δυνατόν να αποδείξεις πως κάτι δεν υπάρχει. Τα μη υπαρκτά είναι εξ ορισμού άπειρα…

2. Υπάρχει «Σχέδιο»;

Ναι, θα έλεγε ο Δαρβίνος, υπάρχει μία λογική στην εξέλιξη των ειδών – αλλά αυτή είναι αιτιολογική και όχι τελεολογική. Κατευθύνεται δηλαδή από τις αιτίες κι όχι από τους σκοπούς. Κάτι αλλάζει επειδή αλλάζουν οι συνθήκες και για να επιβιώσει ένα ον πρέπει να προσαρμοστεί σε αυτές. Έτσι λοιπόν η ζωντανή έμβια ύλη (άρα και ο άνθρωπος) υπακούει, όπως και η ανόργανη, σε ένα αιτιοκρατικό πλάνο. Οι οπαδοί του ευφυούς σχεδιασμού (intelligent design) προσπαθούν να εισάγουν την έννοια του Θεού από την πίσω πόρτα, υποστηρίζοντας ότι η εξέλιξη κατευθύνεται, βάσει σχεδίου, από μία ανώτερη δύναμη προς ένα τελικό σκοπό. Ως τώρα δεν εμφανίστηκε ούτε μία επιστημονική ένδειξη για αυτή την άποψη.

3. Υπάρχει «Νόημα»;

Συναφές προς το προηγούμενο ερώτημα είναι και το περί νοήματος. Γιατί υπάρχουμε; Τι νόημα έχει η παρουσία μας στον κόσμο; Γιατί γεννιόμαστε (χωρίς να ερωτηθούμε) γιατί γερνάμε και – κυρίως – γιατί πεθαίνουμε; Το μέγα παράλογο (absurde). «Ο άνθρωπος ρωτάει – ο κόσμος δεν απαντάει» γράφει ο Καμύ. Η ύπαρξη κάθε ενός, τόσο σημαντική για τον ίδιο, αποτελεί ένα απειροελάχιστο τυχαίο γεγονός μέσα σε ένα τεράστιο σύμπαν. Ο Σοπενχάουερ βλέπει την ανθρώπινη ύπαρξη σαν μία εκδήλωση της παντοδύναμης κοσμικής βούλησης (der Wille) που εντελώς τυφλή ενδιαφέρεται μόνο για την  διαιώνιση και συνέχειά της.

4. Υπάρχει Αλήθεια;

Ο Καντ έγραψε ότι για να είναι αληθής μία πρόταση πρέπει να είναι αναγκαστικής και παγκόσμιας ισχύος. (Notwendig und Allgemeingültig). Αλλά τέτοιες προτάσεις είναι μόνον οι ταυτολογικές (a priori). Π. χ.: κάτι σιδερένιο είναι από σίδερο. Οι εμπειρικές, που εισάγουν κάποιο πρόσθετο στοιχείο, μπορεί πάντα να είναι λανθασμένες. Όπως είπε ο Popper, η πρόταση: «Όλοι οι κύκνοι είναι άσπροι» ισχύει μόνο εφόσον δεν έχει εμφανιστεί ένας μαύρος κύκνος. Κι επειδή η εμπειρία δεν τελειώνει ποτέ, όλες οι αλήθειες – και οι επιστημονικές – είναι προσωρινές. Έτσι στην επιστήμη δεν μιλάμε για επαλήθευση αλλά για επιβεβαίωση. Η δε επιστημονική πρόοδος δεν συντελείται με αποδείξεις, αλλά με διαψεύσεις. Είναι η αρχή της διαψευσιμότητας (falsifiability) που διατύπωσε  o Popper. Γι' αυτόν επιστημονική είναι μόνο μία πρόταση που μπορεί να διαψευσθεί – δηλαδή που περιέχει τα κριτήρια για τον έλεγχό της. Ο στίχος από ένα ποίημα, ή μία θρησκευτική μυστική εμπειρία δεν υπόκεινται σε έλεγχο εγκυρότητας. Λειτουργούν αλλιώς.

5. Υπάρχει Ψυχή;

Θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε την επιχειρηματολογία περί Θεού. Δεν έχουμε καμία επιστημονική ένδειξη για την ύπαρξη ψυχής. Ξέρουμε πώς γεννήθηκε η έννοια – η διαφορά του ζωντανού από το νεκρό σώμα ήταν η ύπαρξη αναπνοής. Με την τελευταία ανάσα έφευγε και η ζωή (παραδίδει το πνεύμα). Η αρχική σημασία της λέξης ήταν ανάσα, πνοή και κατ’ επέκτασιν, στα αρχαία, ζωή. Ο διαχωρισμός της ψυχής από το σώμα (δηλαδή η διάσπαση του ζωντανού όντος σε δύο) έγινε αργότερα, κυρίως από τον Πλάτωνα που εισάγει τον δυισμό και ονομάζει το σώμα «τάφο της ψυχής». Από κει είναι ένα βήμα ως τον Χριστιανισμό που καλλιεργεί τον πλατωνικό δυισμό, εισάγει την εβραϊκή έννοια της αμαρτίας και την συνδέει με το «ακάθαρτο» σώμα ενώ προσπαθεί να σώσει την ψυχή. Η οποία τελικά μάλλον αποτελεί μία γλωσσολογική παρεξήγηση.

6. Υπάρχει μετά θάνατον ζωή;

Αν δεν υπάρχει ψυχή, αν ο άνθρωπος είναι μία ενιαία ενότητα, δεν υπάρχει κάτι που να επιβιώνει όταν το σώμα πεθαίνει και αποσυντίθεται. Ο Παράδεισος και η Κόλαση, η μέλλουσα ζωή, τα ουρί και πιλάφια, η Βασιλεία των Ουρανών είναι μελλοντολογικές υποσχέσεις των θρησκειών για να ελέγχουν και να παρηγορούν τους πιστούς.

7. Υπάρχει ελεύθερη βούληση;

Ο Καντ γράφει για την Ελευθερία ότι είναι απόλυτα απαραίτητη (υπογραμμίζει την Unentbehrlichkeit) αλλά και απόλυτα ακατανόητη (Unbegreiflichkeit). Θα έπρεπε να βρεθεί «ένας νόμος της αιτιότητας μέσω ελευθερίας». (Ein Gesetz der Kausalität durch Freiheit).

Η έννοια της ελεύθερης βούλησης είναι ασυμβίβαστη με την επιστήμη και ιδιαίτερα με την ψυχιατρική. Μία απόφαση χωρίς αίτια, χωρίς κίνητρα, (αυτό σημαίνει ελεύθερη) θα ήταν αδύνατο να ερευνηθεί ή ακόμα και να κατανοηθεί. Θα ανήκε στον χώρο της μεταφυσικής – από τον οποίο έτσι κι αλλιώς προέρχεται η ιδέα μίας ελεύθερης βούλησης.

Η ιστορία του προβλήματος της ελεύθερης βούλησης ή αυτεξούσιου – όπως αποκαλείται σήμερα – είναι η προσπάθεια να διασωθεί φιλοσοφικά μία θεολογική σύλληψη. Το πρόβλημα της ελευθερίας δεν υπήρχε στην αρχαία ελληνική σκέψη. Έχει τις ρίζες του στην χριστιανική θεολογία. Η Θεοδικία απαιτεί μία εξήγηση για την παρουσία του πόνου, της οδύνης και του κακού στον κόσμο. Πώς συμβιβάζεται με την έννοια ενός παντοδύναμου, πανάγαθου και παντογνώστη Θεού; Η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου είναι μία δικαιολογία. Ο άνθρωπος φέρνει το κακό στον κόσμο.

8. Υπάρχει το ασυνείδητο; (Ή υποσυνείδητο)

Ο Popper γράφει ότι η ψυχανάλυση δεν είναι επιστήμη επειδή οι γνωστικές προτάσεις της δεν μπορούν ούτε να επιβεβαιωθούν, ούτε να διαψευσθούν. Ανήκουν περισσότερο στον χώρο της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας (ή – κατά άλλους – της θρησκείας). Ο ίδιος ο Freud στο τελευταίο του βιβλίο Abriss der Psychoanalyse (Επιτομή ή Περίληψη της Ψυχανάλυσης) γράφει ότι η Ψυχανάλυση ξεκινάει από δύο βασικές προϋποθέσεις (Grundvoraussetzungen) των οποίων η συζήτηση επαφίεται στη φιλοσοφική σκέψη. Πρόκειται δηλαδή για φιλοσοφικές ή μάλλον μεταφυσικές προϋποθέσεις και όχι για επιστημονικές θεωρίες που μπορούν να ελεγχθούν πειραματικά. Η πιο σημαντική από αυτές αφορά την ύπαρξη του υποσυνείδητου.

Οι μεταφυσικές-θρησκευτικές ρίζες της ψυχανάλυσης εξηγούν τον δογματισμό της και την διάσπασή της σε διάφορες αντιμαχόμενες σχολές ή αιρέσεις – πράγμα που σπάνια συμβαίνει στον χώρο της επιστήμης.

9. Υπάρχει εξωγήινη ζωή και νοημοσύνη;

Στατιστικά, μέσα σε δισεκατομμύρια πλανητικά συστήματα δεν είναι διόλου απίθανο κάπου να υπήρξαν ή να υπάρξουν οι ίδιες προϋποθέσεις που οδήγησαν στην εμφάνιση ζωής και νοημοσύνης στην γη. Αυτό που είναι μάλλον απίθανο (και πάλι στατιστικά) είναι να το αντιληφθούμε. Να συμπέσουμε δηλαδή χρονικά και τοπικά (σε ένα ταχύτατα διαστελλόμενο σύμπαν με αποστάσεις εκατομμυρίων ετών φωτός) ώστε να επικοινωνήσουμε…

10. Υπάρχει ιστορική αντικειμενικότητα και ακρίβεια;

Η ιστορία, έλεγε ο Kant, είναι ένας τεράστιος σωρός, ένας λόφος από γεγονότα. Ο κάθε ιστορικός πάει εκεί, επιλέγει μερικά από τον σωρό, τα συνθέτει και κατασκευάζει μία ιστορική πραγματικότητα. Αυτό άλλωστε συμβαίνει και στην καθημερινή ζωή: οι αφηγήσεις διάφορων ρεπόρτερ ή και αυτοπτών μαρτύρων διαφέρουν συχνά τόσο ώστε να αναρωτιέσαι αν παρακολούθησαν το ίδιο συμβάν.

Βέβαια και στην ιστορία η αντιπαραβολή διάφορων αφηγήσεων και ερμηνειών οδηγεί κάποτε σε επιβεβαίωση και υπάρχουν πάντα οι πιο έγκυρες εκδοχές. Δυστυχώς όμως συχνά κυριαρχεί η «ιδεολογική χρήση της ιστορίας» (Φίλιππος Ηλιού) όπου τα ιστορικά γεγονότα επιλέγονται σκόπιμα ή και διαστρεβλώνονται εκ των υστέρων προκειμένου να δικαιώσουν πολιτικές αποφάσεις, ή εθνικές διεκδικήσεις. Πρόσφατα το ζήσαμε αυτό στο «Μακεδονικό». Επίσης τα έθνη συντηρούν για λόγους σκοπιμότητας «εθνικούς μύθους» που βασίζονται σε ανύπαρκτα ή παραποιημένα γεγονότα για να διατηρούν το «εθνικό φρόνημα». Όλα αυτά δείχνουν γιατί συχνά η ιστορία γίνεται αντικείμενο συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων – πράγμα π. χ. αδιανόητο για την φυσική.

11. Υπάρχουν πράγματα που δεν θα μάθουμε ποτέ;

Ο Emil Du Bois Reymond μέγας Γερμανός φυσιολόγος και ανατόμος είχε κάποτε διατυπώσει την ρήση: Ignoramuset ignorabimus (αγνοούμε και θα αγνοούμε) αναφορικά με αυτά που ονόμασε τα τρία παγκόσμια αινίγματα. Σε μία ιστορική ομιλία του στην Γερμανική Ακαδημία των Επιστημών το 1880 αναφέρθηκε σε επτά αινίγματα από τα οποία τα τρία χαρακτήρισε άλυτα. Ήταν η απώτερη φύση της ύλης και της ενέργειας, η πηγή της κίνησης και η φύση των απλών αισθητηριακών φαινομένων (το πρόβλημα της συνειδητότητας).

Ο μεγάλος μαθηματικός David Hilbert το 1900 και εντονότερα το 1930, αντιτάχθηκε σε αυτή τη ρήση λέγοντας: «Δεν πρέπει να αποδεχθούμε το ignorabimus. Για μας δεν υπάρχει ignorabimus στις φυσικές επιστήμες. Σε αντίθεση με το ανόητο ignorabimus, το σύνθημά μας πρέπει να είναι: Πρέπει να μάθουμε και θα μάθουμε! (Wirmüssen wissen, wir werden wissen!)».

Ένα χρόνο μετά, ο Goedel, με τα δύο θεωρήματα της μη πληρότητας, ανέτρεψε την αισιοδοξία του Hilbert.

Γι αυτό εμένα θα μου επιτρέψετε να μην πάρω θέση στο θέμα…

______________________________________________

(Ομιλία που έγινε σε συνέδριο του Ωνάσειου, σήμερα).

Ασθένεια: Η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Όπως λέει, η ασθένεια είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος - αυτή είναι η νέα ιατρική. Του Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ

Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής. Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής:

"Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. "

Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

• Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης.
• Ο καρκίνος των πνευμόνων στον έντονο φόβο του θανάτου.
• Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό).
• Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται).
• Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας).
• Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι εντυπωσιακό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση - εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Όσο, δηλαδή, η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο ...

Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες»:

Ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ.

Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία.

Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των « εσωτερικών συγκρούσεων».
Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν... μαγικές.

Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της. Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει: τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη, εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά. Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού : κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο.

Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου : ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων.

Συμπέρασμα: Χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό,τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού! Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις. Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λπ.. Ας σημειώσουμε,  ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης. Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;

Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα · - Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία · - Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική · -

Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική · - Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική. Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής.

Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: "αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ, δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω ", και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε… Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια : αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θα αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δεν θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους. Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει.

Ακόμα και αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο. Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, εάν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων ,στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος. Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε ; Στο τελευταίο μου βιβλίο «Η γλώσσα της θεραπείας» έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας.

Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους. Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι εάν μάθετε τους νόμους της Νέας Ιατρικής του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ ή της Ολιστικής Βιολογίας του Κλωντ Σαμπά, που είναι αμετάβλητοι όσο και οι νόμοι της φυσικής ή της χημείας, θα μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε.

Πώς ; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει : το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί. Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν... - να εκφράζουμε τις ανάγκες μας : πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και αφετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.

Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις. - να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας : Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται.

Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε : στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)]. Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας. - να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους :

Πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει ...

Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους. - να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι : συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε. Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά : η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο. - οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα : Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα : επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος.

Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε. Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ. - να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους: αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό.

Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους. - να συγχωρούμε : τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας. Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

Συμπεράσματα:
Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα ... Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια. Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.

Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη. Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε ;Αυτό θα εξαρτηθεί από μας."
Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ (Jean-Jacques CREVECOEUR)
 

Στις 18 Αυγούστου 1978, ο γιατρός Dr. Ράϊκε Γκέρντ Χάμερ, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν ο διευθυντής παθολόγος της ογκολογικής κλινικής του Πανεπιστημίου του Μονάχου στην Γερμανία, έλαβε την συνταρακτική είδηση πως ο γιος του Ντιρκ είχε πυροβοληθεί. Ο Ντιρκ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1978. Λίγους μήνες αργότερα, ο Dr. Χάμερ διαγνώσθηκε με καρκίνο των όρχεων. Επειδή ποτέ δεν είχε ασθενήσει σοβαρά, αμέσως υπέθεσε πως η εμφάνιση του καρκίνου, ίσως και να σχετίζεται με την τραγική απώλεια του γιου του. Της Κάρολαϊν Μάρκολιν Ph.D., Βανκούβερ, Καναδάς

ΝΕΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ (ΝΓΙ) - Το Ιατρικό Πρότυπο του Dr. Χάμερ

Ο θάνατος του Ντιρκ και η προσωπική του εμπειρία με τον καρκίνο τον ώθησε να διερευνήσει το προσωπικό ιστορικό των ασθενών του. Σύντομα ανακάλυψε πως όπως και εκείνος, είχαν και αυτοί ζήσει κάποιο εξαιρετικά στρεσογόνο γεγονός πριν από την εμφάνιση του καρκίνου. Η παρατήρηση αυτής της νοητικο-σωματικής σχέσης δεν τον εξέπληξε καθόλου.  Πολυάριθμες μελέτες είχαν ήδη δείξει πως ο καρκίνος, όπως και άλλες ασθένειες, συχνά παρουσιάζεται μετά από κάποιο τραυματικό γεγονός. Ο Dr. Χάμερ όμως προχώρησε την έρευνά του κατά ένα κοσμοϊστορικό βήμα. Ακολουθώντας την υπόθεση πως όλες οι σωματικές λειτουργίες  ελέγχονται από τον εγκέφαλο, ανέλυσε τις αξονικές τομογραφίες εγκεφάλου των ασθενών του και τις αντιπαρέβαλε  με το ιατρικό ιστορικό τους. Τότε ανακάλυψε πως κάθε ασθένεια – όχι μόνο ο καρκίνος! – ελέγχεται από την δική του συγκεκριμένη περιοχή στον εγκέφαλο και συνδέεται με κάποιο πολύ συγκεκριμένο, αναγνωρίσιμο, «συγκρουσιακό σοκ» (conflict shock). Το αποτέλεσμα της έρευνάς του είναι ένας επιστημονικός χάρτης που απεικονίζει την βιολογική σχέση ψυχής - εγκεφάλου με τα όργανα και τους ιστούς του συνόλου του ανθρώπινου σώματος. ( Ο «Επιστημονικός Χάρτη της ΝΓΙ είναι ήδη διαθέσιμος στην Αγγλική γλώσσα).

Ο Dr. Χάμερ ονόμασε τελικά τα ευρήματά του «Οι Πέντε Βιολογικοί Νόμοι της Νέας Ιατρικής», επειδή αυτοί οι βιολογικοί νόμοι, που ισχύουν στην περίπτωση κάθε ασθένειας, προσφέρουν μια εντελώς νέα κατανόηση των αιτιών, της ανάπτυξης και της φυσικής διαδικασίας ίασης των ασθενειών. (Ως απάντηση στον αυξανόμενο αριθμό παρερμηνειών των ανακαλύψεών του και με σκοπό να διαφυλάξει την ακεραιότητα και αυθεντικότητα της επιστημονικής του εργασίας, ο Dr. Χάμερ έχει πλέον νομικά κατοχυρώσει τα  αποτελέσματα των ερευνών του υπό την ονομασία  Νέα Γερμανική Ιατρική (ΝΓΙ)  (German New Medicine® GNM). Ο όρος «Νέα Ιατρική» (New Medicine) δεν ήταν δυνατό να κατοχυρωθεί διεθνώς.

Το 1981, ο Dr. Hamer παρουσίασε τα ευρήματά του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Tübingen ως μετα-διδακτορική διατριβή. Όμως, μέχρι σήμερα το Πανεπιστήμιο έχει αρνηθεί να προβεί σε δοκιμές επαλήθευσης της έρευνας του Dr. Χάμερ παρά το γεγονός ότι υποχρεούται νομικά  να το κάνει.  Πρόκειται για μια πρωτοφανή περίπτωση στην ιστορία των πανεπιστημίων. Ομοίως η επίσημη ιατρική κοινότητα αρνείται να αποδεχθεί τις ανακαλύψεις του παρά τις 30 επιστημονικές επαληθεύσεις τους τόσο από ανεξάρτητους ιατρούς όσο και από επαγγελματικούς ιατρικούς συλλόγους.

Λίγο καιρό μετά την κατάθεση της διατριβής του, του επιδόθηκε τελεσίγραφο από την Πανεπιστημιακή κλινική στην  οποία εργαζόταν, να αποποιηθεί τις ανακαλύψεις του, ειδάλλως δεν θα του ανανεωνόταν το συμβόλαιο συνεργασίας του με αυτήν. Το 1986, παρότι η επιστημονική του εργασία δεν είχε ποτέ καταγγελθεί επίσημα, πόσο μάλλον αποδειχθεί λανθασμένη, του αφαιρέθηκε η άδεια ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος με το πρόσχημα της άρνησής του να συμμορφωθεί με τις  αρχές της κλασσικής ιατρικής. Παρ’ όλα αυτά  ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει την έρευνά του. Μέχρι το 1987 κατάφερε να επεκτείνει τις ανακαλύψεις  του ώστε να καλύπτουν πρακτικά σχεδόν κάθε γνωστή στην ιατρική ασθένεια.

Ο Dr. Χάμερ έχει διωχθεί και παρενοχληθεί για πάνω από 25 χρόνια, ιδιαίτερα από τις Γερμανικές και Γαλλικές αρχές. Από το 1977 ο Dr. Χάμερ ζει εξόριστος στην Ισπανία όπου συνεχίζει τις έρευνές του και τη μάχη για την επίσημη αναγνώριση της «Νέας Ιατρικής». Όσο όμως το καθηγητικό προσωπικό του Πανεπιστημίου του Τούμπινγκεν συνεχίζει την παρελκυστική τακτική του, οι ασθενείς όλου του κόσμου θα στερούνται των ευεργετημάτων των επαναστατικών ανακαλύψεων του Dr. Χάμερ.

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ

Ο Dr. Χάμερ απέδειξε ότι «κάθε ασθένεια προκαλείται  από ένα συγκρουσιακό σοκ  που βρίσκει το άτομο παντελώς απροετοίμαστο» (Πρώτος Βιολογικός Νόμος). Προς τιμή του γιου του, ο Dr. Χάμερ ονόμασε αυτό το απρόσμενο στρεσογόνο γεγονός Σύνδρομο Ντιρκ Χάμερ ή DHS (Dirk Hamer Syndrome). Από ψυχολογική άποψη, το DHS είναι ένα πολύ προσωπικό γεγονός διαμορφωμένο από τις παρελθοντικές μας εμπειρίες, τις αδυναμίες μας, τις προσωπικές μας αντιλήψεις, τις αξίες και τις πεποιθήσεις μας. Όμως, το DHS δεν είναι απλά μια ψυχολογική εμπειρία, αλλά περισσότερο μια βιολογική σύγκρουση που πρέπει να γίνει κατανοητή στο πλαίσιο της εξέλιξής του ανθρώπινου είδους.

Τα ζώα βιώνουν αυτά τα βιολογικά σοκ με όρους πραγματικούς, για παράδειγμα, μέσα από την ξαφνική απώλεια της φωλιάς ή της εδαφικής περιοχής τους, την απώλεια ενός νεοσσού, τον χωρισμό από το ταίρι ή την αγέλη τους, μέσα από μια απροσδόκητη απειλή λιμοκτονίας, ή από αιφνίδιο φόβο θανάτου. Επειδή όμως μέσω των αιώνων ο ανθρώπινος νους ανέπτυξε την ικανότητα της αφηρημένης σκέψης, εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να βιώσουμε αυτές τις βιολογικές συγκρούσεις και με μεταφορικό τρόπο. Ένας άντρας ας πούμε, μπορεί να βιώσει ως «σύγκρουση εδαφικής απώλειας» την απροσδόκητα απώλεια της οικίας ή της εργασίας του. Μια γυναίκα μπορεί να βιώσει μια έντονη ανησυχία για την υγεία ενός μέλους της οικογένειας ως «σύγκρουση φωλιάς» Μία «σύγκρουση εγκατάλειψης» μπορεί να πυροδοτηθεί μέσα από ένα αναπάντεχο διαζύγιο ή από επείγουσα μεταφορά στο νοσοκομείο. Τα παιδιά συχνά βιώνουν ως «σύγκρουση χωρισμού» την επιστροφή της μητέρας τους  στη δουλειά  ή τον χωρισμό των γονιών τους.

Αναλύοντας χιλιάδες αξονικές τομογραφίες εγκεφάλων (CT) σχετικές με τα ιστορικά των ασθενών του, ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε πως την στιγμή που ο ασθενής υφίσταται το DHS, το σοκ επηρεάζει μία συγκεκριμένη και προκαθορισμένη περιοχή του εγκεφάλου δημιουργώντας μια «κάκωση» που είναι ορατή στην αξονική τομογραφία ως μια σειρά ευδιάκριτων ομόκεντρων κύκλων ( το 1989, η Siemens, εταιρεία που κατασκευάζει αξονικούς τομογράφους, πιστοποίησε ότι αυτοί οι ομόκεντροι κύκλοι δεν ήταν τεχνουργήματα του τομογράφου).  Τη στιγμή του συγκρουσιακού σοκ, τα εγκεφαλικά κύτταρα που επηρεάζονται μεταφέρουν το σοκ στο αντίστοιχο όργανο, που με τη σειρά του αντιδρά με μια εντελώς προκαθορισμένη αλλοίωση. Ο λόγος για τον οποίο συγκεκριμένες συγκρούσεις είναι άρρηκτα δεμένες με καθορισμένες περιοχές του εγκεφάλου είναι ότι κατά τη διάρκεια της ιστορικής μας εξέλιξης, κάθε τμήμα του εγκεφάλου προγραμματίστηκε ώστε να αντιδρά άμεσα σε συγκρούσεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν την επιβίωσή μας. Και ενώ ο «αρχέγονος εγκέφαλος» (στέλεχος και παρεγκεφαλίδα) είναι προγραμματισμένος να αντιμετωπίζει ζητήματα επιβίωσης που αφορούν την αναπνοή, την  τροφή, ή την αναπαραγωγή, ο «νέος εγκέφαλος» (ο εγκεφαλικός φλοιός) είναι κωδικοποιημένος με πιο εξελιγμένα ζητήματα όπως εδαφικές συγκρούσεις, συγκρούσεις χωρισμού, συγκρούσεις ταυτότητας και αυτό-υποτίμησης.

Η ιατρική έρευνα του Dr. Χάμερ είναι στενά συνδεδεμένη με την επιστήμη της εμβρυολογίας, καθόσον το κατά πόσο το όργανο αντιδρά σε μια σύγκρουση με δημιουργία όγκου, με καταστροφή ιστών, ή λειτουργική απώλεια, καθορίζεται από την εμβρυϊκή βλαστική στοιβάδα από την  οποία προέρχονται τόσο το όργανο όσο και ο αντίστοιχός εγκεφαλικός ιστός (Τρίτος Βιολογικός Νόμος).

Το «Οντογενετικό Σύστημα Όγκων» της ΝΓΙ μας εξηγεί πως όργανα που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο», που προέρχονται από το ενδόδερμα ή το «αρχέγονο» μεσόδερμα, όπως οι πνεύμονες, το συκώτι, το κόλον, ο προστάτης, η μήτρα, το χόριο, τα πλευρά, το περιτόναιο, το περικάρδιο, οι αδένες των μαστών κ.λπ., πάντα αντιδρούν στο συγκρουσιακό σοκ με πολλαπλασιασμό κυττάρων. Οι όγκοι αυτών των οργάνων συνεπώς, αναπτύσσονται αποκλειστικά κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης (conflict-active phase) – που ξεκινά με το DHS.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον καρκίνο του πνεύμονα. Η βιολογική σύγκρουση που συνδέεται με τον καρκίνο του πνεύμονα, είναι μια «σύγκρουση φόβου-θανάτου», γιατί σε βιολογικούς όρους ο πανικός θανάτου συνδέεται με την αδυναμία αναπνοής. Με το σοκ του φόβου-θανάτου οι κυψελίδες των πνευμόνων, που ρυθμίζουν την αναπνοή, αρχίζουν άμεσα να πολλαπλασιάζονται, δημιουργώντας ένα πνευμονικό όγκο. Αντίθετα με την κλασσική ιατρική άποψη, αυτός ο πολλαπλασιασμός πνευμονικών κυττάρων δεν είναι μια άσκοπη διεργασία. Υπηρετεί συγκεκριμένο βιολογικό σκοπό που δεν είναι άλλος από την  αύξηση της χωρητικότητας των πνευμόνων ώστε να βελτιστοποιηθούν οι  πιθανότητες επιβίωσης του οργανισμού. Οι αναλύσεις των αξονικών τομογραφιών εγκεφάλου που έγιναν από τον Dr. Χάμερ δείχνουν ότι κάθε άτομο με καρκίνο του πνεύμονα επιδεικνύει μία χαρακτηριστική   διάταξη ευκρινών ομόκεντρων κύκλων στην αντίστοιχη περιοχή του στελέχους του εγκεφάλου και ότι κάθε ασθενής έχει ζήσει έναν εντελώς αναπάντεχο  πανικό φόβου-θανάτου πριν την εκδήλωση του καρκίνου. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η σύγκρουση φόβου-θανάτου πυροδοτήθηκε από μια διάγνωση καρκίνου την οποία το άτομο εξέλαβε ως «θανατική καταδίκη». Δεδομένου ότι το κάπνισμα βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία διεθνώς, αυτή η ανακάλυψη ρίχνει νέο φως στην αινιγματική αύξηση του καρκίνου των πνευμόνων («του υπ’ αριθμόν ένα δολοφόνου») και αμφισβητεί ευθέως  πως το κάπνισμα είναι αφ’ εαυτού αιτία του καρκίνου των πνευμόνων.

Ο αδενοειδής καρκίνος του μαστού, σύμφωνα με τα ευρήματα του Dr. Χάμερ, είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης-ανησυχίας «μητέρας-παιδιού» ή «συντρόφου». Αυτοί οι τύποι σύγκρουσης επιδρούν πάντα στον «αρχέγονο εγκέφαλο» στην περιοχή που ελέγχει τους γαλακτοποιούς αδένες. Μία γυναίκα μπορεί να βιώσει μια σύγκρουση «μητέρας-παιδιού» όταν το παιδί της τραυματιστεί ξαφνικά ή ασθενήσει σοβαρά. Κατά τη διάρκεια της φάσης ενεργούς-σύγκρουσης, τα κύτταρα του γαλακτοποιού αδένα πολλαπλασιάζονται συνεχώς, δημιουργώντας έναν όγκο. Ο βιολογικός σκοπός του πολλαπλασιασμού των κυττάρων είναι η αύξηση της ικανότητας παροχής μητρικού γάλατος στο παιδί που υποφέρει ώστε να επιταχυνθεί η ίασή του. Κάθε γυναίκα όπως και κάθε θηλαστικό, γεννιέται με αυτό το πανάρχαιο βιολογικό πρόγραμμα.  Πληθώρα περιπτωσιολογικών μελετών του Dr. Χάμερ, δείχνουν πως  γυναίκες, ακόμα και όταν δεν θηλάζουν, ανέπτυξαν όγκο των γαλακτοποιών αδένων λόγω  μιας έμμονης ανησυχίας για κάποιο αγαπημένο πρόσωπο (ένα παιδί που βρίσκεται σε δυσκολία, έναν γονέα που ασθενεί, ή έναν αγαπημένο φίλο/φίλη για τον οποίον έχει πραγματικά λόγο να ανησυχεί).

Αυτά που έχουν ειπωθεί για τον καρκίνο των πνευμόνων και των μαστών έχουν επίσης εφαρμογή και σε όλους τους άλλους καρκίνους που προέρχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο». Ο καθένας απ’ αυτούς πυροδοτείται από ένα συγκεκριμένο συγκρουσιακό σοκ που ενεργοποιεί ένα «Σημαντικό Ειδικό Βιολογικό Πρόγραμμα» (Significant Biological Special Program – SBS) (Πέμπτος Βιολογικός Νόμος) που επιτρέπει στον οργανισμό να αντιπαρέρχεται τον καθημερινό τρόπο αυτόματης λειτουργίας του και να διαχειρίζεται την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Σε κάθε τύπο σύγκρουσης αντιστοιχεί ένα σημείο του εγκεφάλου το οποίο συντονίζει το συγκεκριμένο βιολογικό πρόγραμμα.

Ενώ τα όργανα που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο» δημιουργούν όγκους κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης, το αντίθετο συμβαίνει με όλα τα όργανα που ελέγχονται από τον εγκεφαλικό φλοιό του «νέου εγκεφάλου». Όσον αφορά τον εμβρυϊκό φλοιό, όλα τα όργανα και όλοι οι ιστοί (ωοθήκες, όρχεις, κόκαλα, λεμφαδένες, επιδερμίδα, τράχηλος της μήτρας, βρόγχοι, στεφανιαία αγγεία, γαλακτοφόροι πόροι κ.λ.π. ) που ελέγχονται από τον εγκεφαλικό φλοιό προέρχονται από το εκτόδερμα και το νεοεγκεφαλικό μεσόδερμα. Την στιγμή του συγκρουσιακού σοκ το όργανο που αντιστοιχεί βιολογικά σε αυτό απαντάει με εκφυλισμό κυττάρων. Η νέκρωση των ωοθηκών ή των όρχεων, η οστεοπόρωση, ο καρκίνος των οστών, τα στομαχικά έλκη, για παράδειγμα, είναι καταστάσεις που συμβαίνουν μόνο ενώ το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση συναισθηματικού στρες που σχετίζεται με το αντίστοιχο συγκρουσιακό σοκ. Όπως αναμένεται, αυτή η απώλεια ιστών έχει το βιολογικής σκοπό της.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ιστό της εσωτερικής επιφάνειας των γαλακτοφόρων πόρων. Εφόσον το πλακώδες επιθήλιο τοίχωμα των γαλακτοφόρων πόρων αναπτύσσεται πολύ αργότερα από τους γαλακτοπαραγωγούς αδένες, η λειτουργία των νεότερων αυτών ιστών ελέγχεται από ένα νεότερο τμήμα του εγκεφάλου δηλ. από τον εγκεφαλικό φλοιό. Η βιολογική σύγκρουση που αντιστοιχεί στο εσωτερικό τοίχωμα των γαλακτοφόρων πόρων είναι η «σύγκρουση χωρισμού» τον οποίο βιώνει η γυναίκα ως «μου πήραν το παιδί μου ή τον σύντροφό μου από το στήθος». Ένα θηλυκό θηλαστικό μπορεί να βιώσει την ίδια σύγκρουση αν σκοτωθεί ή χαθεί το νεογνό του. Ως φυσική αντίδραση στην σύγκρουση χωρισμού ο ιστός των τοιχωμάτων των γαλακτοφόρων πόρων αρχίζει να δημιουργεί ελκώσεις. Ο σκοπός αυτής της απώλειας ιστών είναι η αύξηση της διαμέτρου των γαλακτοφόρων πόρων, ώστε το γάλα που δεν χρησιμεύει πλέον να μπορεί να αποστραγγιστεί ευκολότερα αντί να μαζεύεται στο στήθος.  Κάθε γυναικείος εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος με αυτήν τη βιολογική αντίδραση. Επειδή το γυναικείο στήθος είναι, μιλώντας με βιολογικούς όρους, συνώνυμο με την γαλουχία και την φροντίδα, οι γυναίκες βιώνουν αυτές τις συγκρούσεις σε περίπτωση αιφνίδιων χωρισμών από κάποιον για τον οποίο νοιάζονται έντονα. Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου φυσικά συμπτώματα κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης, εκτός ίσως από μια περιστασιακή ελαφρά αίσθηση «τραβήγματος» στο στήθος.

ΟΙ ΔΥΟ ΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΕ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε επίσης, πως με την προϋπόθεση της επίλυσης της σύγκρουσης κάθε ασθένεια εκτυλίσσεται σε δύο φάσεις (Δεύτερος Βιολογικός Νόμος). Κατά την πρώτη, ή αλλιώς φάση ενεργούς-σύγκρουσης (conflict-active phase – ca phase), όλος ο οργανισμός βρίσκεται σε εγρήγορση ώστε να αντιμετωπίσει τη σύγκρουση. Την ώρα που σημαντικές κυτταρικές αλλαγές δρομολογούνται στο σωματικό επίπεδο, η ψυχή και το αυτόνομο νευρικό σύστημα προσπαθούν επίσης να διαχειριστούν την απροσδόκητη κατάσταση. Ο οργανισμός μπαίνει σε κατάσταση υπερέντασης (συμπαθητικοτονία) και ο νους απορροφάται πλήρως από το περιεχόμενο της σύγκρουσης. Οι διαταραχές ύπνου και η έλλειψη όρεξης είναι χαρακτηριστικά συμπτώματα αυτής της κατάστασης. Βιολογικά αυτό είναι ζωτικής σημασίας γιατί η εστίαση στο περιεχόμενο της σύγκρουσης και οι επιπλέον ώρες εγρήγορσης δημιουργούν το κατάλληλο περιβάλλον για την διεργασία επίλυσης της σύγκρουσης και την εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα. Η φάση ενεργούς-σύγκρουσης αποκαλείται και «ψυχρή φάση». Επειδή τα αιμοφόρα αγγεία συστέλλονται όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση  άγχους, χαρακτηριστικά συμπτώματα της φάσης-ενεργούς- σύγκρουσης είναι τα κρύα άκρα (ειδικά τα κρύα χέρια), τα ρίγη και ψυχρές εφιδρώσεις. Η ένταση των συμπτωμάτων εξαρτάται φυσικά από το μέγεθος της σύγκρουσης.

Αν το άτομο παραμείνει σε μια έντονη φάση ενεργούς- σύγκρουσης επί μακρόν, η κατάσταση μπορεί και να αποβεί μοιραία. Ο Dr. Χάμερ όμως αποδεικνύει πέραν λογικής αμφιβολίας πως ένας οργανισμός δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει από τον ίδιο τον καρκίνο του. Το άτομο μπορεί να πεθάνει από μηχανικές επιπλοκές που προκαλεί ένας όγκος, αν για παράδειγμα αποφράξει ένα ζωτικό όργανο όπως το κόλον ή τους χοληφόρους πόρους. Όμως δεν μπορούν με κανέναν τρόπο τα καρκινικά κύτταρα από μόνα τους να προκαλέσουν τον θάνατο.  Στην Νέα Γερμανική Ιατρική  - ΝΓΙ  η διάκριση ανάμεσα στους «καλοήθεις» και στους «κακοήθεις» όγκους χάνει το νόημά  της. Ο όρος «κακοήθης» είναι  ένας κατασκευασμένος όρος (το ίδιο ισχύει για τους καρκινικούς δείκτες) που απλά δείχνει πως η κυτταρική αναπαραγωγική δράση έχει ξεπεράσει ένα αυθαίρετα επιλεγμένο όριο.

Αν το άτομο πεθάνει κατά τη διάρκεια της φάσης  ενεργούς-σύγκρουσης αυτό γίνεται συνήθως λόγω απώλειας ενέργειας, απώλειας βάρους, στέρησης ύπνου και συναισθηματικής και νοητικής εξάντλησης. Συχνά είναι η ίδια η συγκλονιστική διάγνωση καρκίνου ή μια αρνητική πρόγνωση του τύπου – «σου μένουν έξι μήνες ζωής!» - που φέρνουν τους ασθενείς (και τους αγαπημένους τους) σε κατάσταση απελπισίας. Με ελάχιστη ως καμία ελπίδα και στερημένοι από τη ζωτική τους ενέργεια, κυριολεκτικά λειώνουν και τελικά πεθαίνουν από καχεξία, μια αγωνιώδη και επίπονη διαδικασία που απλά επιταχύνεται από τις συμβατικές θεραπευτικές αγωγές.

Αν ο ασθενής δεν έχει υποβληθεί σε συμβατικές θεραπείες (και ιδίως χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία), η ΝΓΙ  έχει ποσοστά επιτυχίας 95-98 τοις εκατό. Η ειρωνεία είναι πως αυτές οι στατιστικές για τα καταπληκτικά ποσοστά επιτυχίας του Dr. Χάμερ έχουν ανακοινωθεί από τις ίδιες τις διωκτικές αρχές. Όταν ο Dr. Χάμερ συνελήφθη το 1997 με την κατηγορία της παροχής ιατρικών συμβουλών σε τρεις ασθενείς χωρίς άδεια, η αστυνομία κατάσχεσε τους φακέλους των ασθενών του και τους έδωσε για επεξεργασία. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της δίκης ένας εισαγγελέας αναγκάστηκε να παραδεχθεί πως μετά από παρέλευση πέντε χρόνων 6000 από 6500 ασθενείς, στην πλειοψηφία με «καταληκτικούς» καρκίνους βρίσκονταν ακόμα εν ζωή. Με τις συμβατικές θεραπείες οι αριθμοί είναι σε γενικές γραμμές ακριβώς αντίθετοι. Σύμφωνα με τον επιδημιολόγο και βιοστατιστικολόγο Dr. Ούλριχ Άμπελ (Γερμανία) «Τα ποσοστά επιτυχίας των περισσοτέρων χημειοθεραπειών είναι φρικτά…Δεν υπάρχουν επιστημονικά πειστήρια για την δυνατότητα της (χημειοθεραπείας) να παρατείνει καθ’ οιονδήποτε αισθητό τρόπο της ζωές των ασθενών που πάσχουν από τις πιο κοινές μορφές καρκίνου…Η Χημειοθεραπεία για κακοήθειες μη εγχειρήσιμες, όπως είναι το 80% όλων των καρκίνων, είναι επιστημονικός κρανίου τόπος.» (Lancet 1991).

TO ΣΩΜΑ ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ

Η επίλυσης της σύγκρουσης σηματοδοτεί την αρχή της δεύτερης φάσης του βιολογικού προγράμματος. Τα συναισθήματά μας και ο οργανισμός μας μπαίνουν αμέσως σε φάση ίασης που υποβοηθείται από το πέρασμα του αυτόνομου νευρικού συστήματος σε κατάσταση «βαγοτονίας». Κατά την φάση ίασης επανέρχεται η όρεξη, όμως νιώθουμε μεγάλη κούραση (μπορεί και να μην μπορούμε να σηκωθούμε απ’ το κρεβάτι). Είναι σημαντικό σ’ αυτήν την φάση να ξεκουραζόμαστε και να προμηθεύουμε τον οργανισμό με τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά ενώ το σώμα μας προσπαθεί να θεραπευτεί. Η δεύτερη φάση αποκαλείται και «θερμή φάση», καθώς στη φάση της βαγοτονίας η αγγειοδιαστολή προκαλεί  ζεστά χέρια, ζεστά πόδια και ζεστή επιδερμίδα.

Με την επίλυση της σύγκρουσης παρατηρείται και μια άμεση αλλαγή στο επίπεδο του πάσχοντος οργάνου. Ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός (αύξηση όγκου ελεγχόμενη από τον «αρχέγονο εγκέφαλο») ή η κυτταρική λύση (απώλεια ιστών ελεγχόμενη από τον «νέο εγκέφαλο») παύει αμέσως και ξεκινάει η αντίστοιχη διεργασία επισκευής. Μια περιοχή που νεκρώθηκε ή παρουσίασε ελκώματα κατά την φάση ενεργούς  σύγκρουσης, τώρα επουλώνεται και  αναπληρώνεται με νέα κύτταρα. Αυτή η αναπλήρωση συνήθως συνοδεύεται από πιθανά επίπονο πρήξιμο, που δημιουργείται από το  οίδημα που προστατεύει τους ιστούς κατά την φάση θεραπείας. Άλλα συνήθη θεραπευτικά συμπτώματα είναι η υπερευαισθησία, ο κνησμός, οι σπασμοί (αν εμπλέκονται μυϊκοί ιστοί) και οι φλεγμονές. Παραδείγματα «ασθενειών» που εμφανίζονται μόνο κατά την θεραπευτική φάση είναι: κάποιες δερματικές διαταραχές, αιμορροΐδες, λαρυγγίτιδα, βρογχίτιδα, αρθρίτιδα, αρτηριοσκλήρωση, δυσλειτουργίες της ουροδόχου κύστεως ή των νεφρών, ορισμένες ηπατικές ασθένειες, καθώς και μολύνσεις (βλέπε παρακάτω).

Βασισμένη σε  παρατηρήσεις για τον πολλαπλασιασμό  των κυττάρων (μίτωση)  και με κριτήριο την γενικά αποδεκτή διαφορά ανάμεσα σε «καλοήθεις» και «κακοήθεις» όγκους, ή συμβατική ιατρική θεωρεί την φυσική αναπαραγωγή κυττάρων των ιστών που βρίσκονται σε διαδικασία ίασης ως «κακοήθεια». Η ΝΓΙ  διακρίνει δύο είδη όγκων. Οι όγκοι όμως δεν χωρίζονται σε «καλούς» και «κακούς». Αντίθετα, ταξινομούνται  σύμφωνα με τον ιστολογικό τους τύπο και την περιοχή του εγκεφάλου από την οποία προέρχονται και ελέγχονται.  Υπάρχουν όγκοι που αναπτύσσονται κατ’ αποκλειστικότητα κατά την φάση ενεργούς σύγκρουσης (πνευμονικοί όγκοι, όγκοι στο κόλον, όγκοι στο ήπαρ, όγκοι της μήτρας, όγκοι του προστάτη κ.τ.λ.) και, αντίθετα, όγκοι που δημιουργούνται ως αποτέλεσμα της φυσικής διαδικασίας ανάπλασης του οργάνου.  Όπως και με τους όγκους που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο», η ανάπτυξη όγκων κατά τη θεραπευτική φάση δεν είναι ούτε τυχαία ούτε άσκοπη αφού ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός σταματάει αμέσως μόλις σταματήσει η επισκευή  του ιστού.  Ο καρκίνος των όρχεων,  ο καρκίνος των ωοθηκών, το λέμφωμα, το λέμφωμα νον-Χότζκινς,  διάφοροι τύποι σαρκώματος, τα καρκινώματα των βρόγχων και του λάρυγγα, όπως και ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, είναι όλοι θεραπευτικής φύσης και είναι αποκλειστικά και μόνο φαινόμενα της θεραπευτικής φάσης της ασθένειας. Αν δεν διακοπεί η θεραπευτική διαδικασία μέσω φαρμακευτικών αγωγών ή υποτροπής της σύγκρουσης, αυτοί οι όγκοι τελικά φθίνουν κατά τη διάρκεια ολοκλήρωσης της θεραπευτικής φάσης.

Ο δεύτερος τύπος καρκίνου του μαστού, ο πορογενής καρκίνος in situ (DCIS) εμπίπτει και αυτός στην ίδια κατηγορία. Ενώ ένας καρκίνος των αδένων των μαστών είναι ένδειξη ότι μια γυναίκα βρίσκεται στην ενεργή φάση μιας σύγκρουσης ανησυχίας, ο καρκίνος των πόρων είναι θετικό σημάδι πως η σχετική σύγκρουση αποχωρισμού («μου πήραν το παιδί ή το σύντροφο από το στήθος») έχει επιλυθεί. Καμία γυναίκα δεν αναπτύσσει καρκίνο του μαστού χωρίς λόγο! Ούτε είναι τυχαία η ανάπτυξη καρκίνου συγκεκριμένα στον δεξιό ή αριστερό μαστό της, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΛΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑΣ

Ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε ότι η πλευρικότητά μας καθορίζει  το αν μία ασθένεια όπως ο καρκίνος, αναπτύσσεται στην δεξιά ή την αριστερή πλευρά του σώματός μας.  Ο κανόνας είναι ο εξής: ένας δεξιόχειρας αντιδρά  σε μια σύγκρουση που αφορά την μητέρα ή το παιδί της/του με την αριστερή πλευρά του σώματος του, ενώ αντιδρά σε σύγκρουση που έχει να κάνει με έναν «σύντροφο», π.χ. πατέρα, αδερφό/ή, συγγενή, φίλο/η, συνάδελφο κ.τ.λ., με την δεξιά πλευρά. Για τους αριστερόχειρες ισχύει το αντίθετο. Υπάρχει πάντα μία σχέση διασταύρωσης (χιαστί)  μεταξύ εγκεφάλου και σώματος, επειδή κάθε ημισφαίριο του εγκεφάλου (εξαιρείται το στέλεχος του εγκεφάλου) ελέγχει την αντίθετη πλευρά του σώματος.

Ο απλούστερος τρόπος να αναγνωρίσουμε την βιολογική μας πλευρικότητα είναι το τεστ του χειροκροτήματος. Το πάνω χέρι είναι το κυρίαρχο χέρι και δείχνει αν είμαστε δεξιόχειρες ή αριστερόχειρες.  Με αυτόν τον τρόπο, ένας καρκίνος του δεξιού μαστού, μια κύστη στην αριστερή ωοθήκη, μια δερματοπάθεια στην δεξιά ή αριστερή πλευρά (ή σε αμφότερες τις πλευρές), μια παράλυση στην αριστερή πλευρά του σώματος (π.χ. μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο), μας δίνουν μια πρώτη ένδειξη ως προς το «ποιος» εμπλέκεται στην αρχική σύγκρουση. Όσον αφορά πιο πολύπλοκες συγκρούσεις (και περιοχές του εγκεφάλου) πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας και  την ορμονική κατάσταση του ασθενούς για να μπορούμε να αξιολογήσουμε με ακρίβεια την κατάσταση.

Ο ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ

Μια άλλη διάσταση της έρευνας του Dr. Χάμερ έχει να κάνει με το ρόλο των μικροβίων στην ανάπτυξη των ασθενειών. Οι ανακαλύψεις του σχετικά με το θέμα είναι οι εξής (Τέταρτος Βιολογικός Νόμος): Οι μικροβιακοί οργανισμοί όπως μύκητες, βακτηρίδια και ιοί είναι ενεργοί μόνο κατά τη θεραπευτική φάση και ο τρόπος με τον οποίο δρουν ακολουθεί απόλυτα τη λογική της εξέλιξης του είδους. Τα φυματικά βακτήρια για παράδειγμα, εποικούν μόνο τους ιστούς που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο». Η λειτουργία τους κατά την θεραπευτική φάση είναι να αποσυνθέτουν τους όγκους των οποίων ή παρουσία είναι πλέον περιττή, π.χ. τους πνευμονικούς όγκους, τους όγκους του προστάτη, της μήτρας, τους όγκους των αδένων του στήθους, τα μελανώματα  και τα μεσοθηλιώματα. Τα φυματικά βακτήρια είναι απαραίτητα για την αποσύνθεση των πλεοναζόντων «αναλώσιμων κυττάρων» που υπερ-αναπτύχθηκαν για βιολογικούς λόγους κατά τη φάση ενεργούς-σύγκρουσης. Αν δεν υπάρχουν βακτήρια  λόγω εμβολιασμού, κατάχρησης αντιβιοτικών ή χημειοθεραπευτικής αγωγής, ο όγκος δεν μπορεί να αποσυντεθεί όπως θα έπρεπε. Ως αποτέλεσμα, παραμένει στην θέση του και ασβεστοποιείται παραμένοντας εντελώς ακίνδυνος. Αν όμως ανακαλυφθεί τυχαία στη διάρκεια κάποιας ιατρικής εξέτασης, μπορεί να οδηγήσει σε εσφαλμένη διάγνωση «καρκίνου», με όλους τους επακόλουθους κινδύνους για δημιουργία νέων συγκρουσιακών σοκ με νέα συμπτώματα. Με την κατανόηση των βιολογικών νόμων της ανάπτυξης των ασθενειών, αυτή η πιθανότητα μπορεί πρακτικά να εξαλειφθεί.

Ενώ τα βακτήρια αποσυνθέτουν τα κύτταρα όγκων που έχουν εξαντλήσει τη χρησιμότητά τους, οι ιοί φαίνεται να σχετίζονται με την διεργασία ίασης των ιστών που ελέγχονται από τους ιστούς του εγκεφαλικού φλοιού, (π.χ. βρόγχοι, ρινικές μεμβράνες, τοιχώματα του στομάχου, τοιχώματα των χοληφόρων πόρων, και της επιδερμίδας). Η ηπατίτιδα, η πνευμονία, ο έρπης, η γρίπη, οι στομαχικές ιώσεις , είναι ενδείξεις πως μια «έντονη» πλην όμως φυσιολογική διαδικασία εκτυλίσσεται στο σώμα. Όσον αφορά στον ρόλο των ιών, ο Dr. Χάμερ προτιμάει να μιλάει για «υποθετικούς ιούς» εφόσον τελευταία η ύπαρξη των ιών έχει αμφισβητηθεί. Αυτή η ανακάλυψη συμφωνεί με τα παλαιότερα ευρήματα του που δείχνουν ότι η διαδικασία επούλωσης και αναπλήρωσης ελκωματικών ή νεκρωμένων ιστών συνεχίζει να συμβαίνει, ακόμα και αν οι ιοί που σχετίζονται με τους ιστούς είναι απόντες.

Το δίλλημα στο οποίο βρίσκεται η συμβατική ιατρική είναι ότι αποτυγχάνοντας να αναγνωρίσει το σχήμα των δύο φάσεων της κάθε ασθένειας, τείνει κατ’ εξακολούθηση να παραβλέπει τη φάση ενεργούς σύγκρουσης κατά την εξέταση του ασθενούς. Εφόσον τα μικρόβια είναι ενεργά μόνο κατά τη θεραπευτική φάση της ασθένειας, και εφόσον η δραστηριότητα των μικροβίων συνοδεύεται  από φλεγμονές, πυρετούς, πύον, εκκρίματα και πόνο, τα μικρόβια θεωρούνται κακοήθη  και η αιτία των ασθενειών.  Τα μικρόβια όμως δεν προκαλούν τις ασθένειες. Σε τελευταία ανάλυση, ο οργανισμός μας κάνει χρήση των μικροβιακών οργανισμών ώστε να βελτιστοποιήσει τη θεραπευτική διαδικασία. Τα μικρόβια βεβαίως, μπορούν να μεταδοθούν από άτομο σε άτομο, όμως παραμένουν ανενεργά μέχρις ότου το άτομο να βρεθεί στη θεραπευτική φάση μιας ίδιου τύπου σύγκρουσης.

ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΗΣ

Βασιζόμενοι στο «Οντογεννετικό Σύστημα των Όγκων της  ΝΓΙ, η ευρέως εξαπλωμένη θεωρία της μετάστασης που υποστηρίζει  πως τα καρκινικά κύτταρα ταξιδεύουν δια μέσω του κυκλοφορικού και το λεμφικού συστήματος και δημιουργούν καρκίνους σε νέα σημεία είναι, σύμφωνα με τον Dr. Χάμερ, «καθαρή ακαδημαϊκή μυθοπλασία». Τα κύτταρα γενικά και τα καρκινικά κύτταρα ειδικότερα δεν  μπορούν σε καμία περίπτωση να αλλάξουν την ιστολογική τους δομή ή να διαπεράσουν τον ουδό της βλαστικής στοιβάδας. Ένα πνευμονικό καρκινικό κύτταρο, για παράδειγμα, που έχει ενδοδερμική καταγωγή, ελέγχεται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο» και πολλαπλασιάζεται κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης, δεν μπορεί να μετεξελιχθεί σε οστικό κύτταρο που έχει μεσοδερμική καταγωγή, ελέγχεται από τον εγκεφαλικό φλοιό («νέο εγκέφαλο»), και αποσυντίθεται κατά την διάρκεια της φάσης ενεργούς σύγκρουσης. Σύμφωνα με το σενάριο «ο καρκίνος του πνεύμονα κάνει μετάσταση στα οστά», τα καρκινικά κύτταρα του πνεύμονα θα προκαλούσαν τρύπες (δηλαδή οστεόλυση – που είναι το αντίθετο του όγκου) σε κάποιο οστό του σώματος. Πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε: γιατί τα καρκινικά κύτταρα σπάνια «εξαπλώνονται» στους κοντινότερους γειτονικούς ιστούς, π.χ. από την μήτρα στον τράχηλο. Αν τα καρκινικά κύτταρα ταξιδεύουν μέσω του κυκλοφορικού συστήματος, γιατί οι υπηρεσίες αιμοδοσίας δεν κάνουν εργαστηριακές αναλύσεις για την ανίχνευση καρκινικών κυττάρων στο αίμα του δότη; Γιατί δεν βρίσκουμε πολλαπλούς καρκίνους στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων των καρκινοπαθών;

Στις 19 Αυγούστου του 2004, η Καναδική εφημερίδα Globe and Mail, δημοσίευσε ένα άρθρο τιτλοφορούμενο «Ερευνητές Αναζητούν Αιματολογικό Τεστ για τον Καρκίνο του Μαστού».  Το κείμενο περιείχε διάφορες αποκαλυπτικές δηλώσεις: «Το κυνήγι καρκινικών κυττάρων στο κυκλοφορικό σύστημα έχει διαρκέσει δέκα χρόνια….» και «μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε η τεχνολογία για να αφαιρέσουμε το τυχόν καρκινικό κύτταρο από τα  εκατομμύρια ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια που υπάρχουν σε μια φιάλη ανθρώπινου αίματος». Εκτός του ότι δεν φαίνεται να έχει τέλος αυτό  το «κυνήγι» (όπως μαρτυράει το άρθρο), δεν υπονοεί  το άρθρο ότι η θεωρία της «μετάστασης» παραπληροφορούσε το κοινό και τρομοκρατούσε μέχρι θανάτου εκατομμύρια καρκινοπαθών για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες τώρα;

Ο Dr. Χάμερ βέβαια δεν αμφισβητεί την ύπαρξη δευτερευόντων καρκίνων. Αυτοί  οι επακόλουθοι καρκίνοι όμως δεν δημιουργούνται από μεταναστεύοντα κύτταρα που ως εκ θαύματος μεταμορφώνονται σε κύτταρα διαφορετικού τύπου, αλλά από νέα συγκρουσιακά σοκ. Νέα συγκρουσιακά σοκ (DHS) μπορεί να δημιουργηθούν από επιπλέον τραυματικές εμπειρίες που φέρνει η ζωή ή μέσα από διαγνωστικά σοκ.  Όπως αναφέρθηκε ήδη, μία απρόσμενη διάγνωση καρκίνου, ή η ανακοίνωση μιας «μετάστασης» μπορεί να πυροδοτήσει ένα σοκ φόβου-θανάτου (που προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα), ή οποιοδήποτε  άλλου είδους «διαγνωστικό σοκ», δημιουργώντας νέους καρκίνους σε άλλα μέρη του σώματος. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ασθενείς δεν καταφέρνουν να φτάσουν ποτέ στην θεραπευτική φάση, γιατί η κατάσταση υπερβολικού στρες στην οποία βρίσκονται τους εξασθενεί σε τέτοιο βαθμό που οι πιθανότητες να επιβιώσουν μιας υψηλά τοξικής χημειοθεραπείας είναι πολύ μικρές.

Ο δεύτερος σε συχνότητα  καρκίνος μετά τον καρκίνο του πνεύμονα είναι ο καρκίνος των οστών. Ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε πως τα οστά μας είναι βιολογικά συνδεδεμένα  με την αυτοπεποίθησή και την αυτοεκτίμησή μας. Έτσι, όταν σε κάποιον ανακοινώνεται πώς πάσχει από μια ασθένεια που απειλεί την ίδια την ζωή του, ειδικά από έναν «καλπάζοντα καρκίνο», το μεταφράζει μέσα του ως: «τώρα είμαι άχρηστος», και τα οστά δίπλα στο σημείο που αισθανόμαστε «άχρηστοι» αρχίζουν να απασβεστοποιούνται (στην περίπτωση καρκίνου του μαστού αυτό συμβαίνει συχνά στην περιοχή του στέρνου ή των πλευρών).  Όπως και στην περίπτωση σπασμένου οστού, ο σκοπός αυτού του βιολογικού προγράμματος (δηλ. της «ασθένειας») εμφανίζεται στο τέλος της θεραπευτικής φάσης. Όταν τελειώσει η φάση επισκευής, το οστό θα είναι πολύ ισχυρότερο σ’ αυτό το σημείο, σιγουρεύντας πως θα είμαστε πολύ καλύτερα εξοπλισμένοι να ανταπεξέλθουμε σε περίπτωση μιας νέας «σύγκρουση υποτίμησης του εαυτού μας».

Η ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΟΓΚΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Αφού επιλυθεί η σύγκρουση, η εγκεφαλική κάκωση – ταυτόχρονα με την ψυχή και το όργανο – εισέρχεται και  αυτή στη θεραπευτική φάση. Όπως σε κάθε τραύμα που βρίσκεται σε φάση επούλωσης,  αναπτύσσεται ένα οίδημα (μαζεύεται υγρό) γύρω από την κάκωση ώστε να προστατευτεί ο υπό ανάρρωση νευρικός ιστός. Στην αξονική τομογραφία του εγκεφάλου οι αλλαγές είναι ευκρινώς αναγνωρίσιμες: οι σαφείς ομοκεντρικοί κύκλοι βυθισμένοι πλέον στο οίδημα  φαίνονται ασαφείς, δυσδιάκριτοι και σκοτεινοί.

Στο απόγειο της θεραπευτικής φάσης, όταν το εγκεφαλικό οίδημα έχει φτάσει στο μέγιστό του, ο εγκέφαλος πυροδοτεί μια βραχείας διάρκειας, δυνατή ώση που αποβάλλει το οίδημα.  Στην ορολογία της ΝΓΙ , αυτή η αντίστροφη ρύθμιση ονομάζεται «Επιληπτοειδής Κρίση» (ΕΚ/EC).  Στην διάρκεια αυτής της κρίσης ολόκληρος ο οργανισμός ξαναπερνάει για σύντομο χρονικό διάστημα σε κατάσταση συμπαθητικοτονίας, δηλ. το άτομο ξαναζεί τα συμπτώματα της φάσης ενεργούς-σύγκρουσης όπως  ψυχρές εφιδρώσεις, κρύα άκρα, ταχυκαρδία και ναυτία. Η ένταση και διάρκεια αυτής  της προ-προγραμματισμένης κρίσης εξαρτάται από την ένταση και τη διάρκεια της σύγκρουσης που προηγήθηκε. Καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά επεισόδια, ασθματικές κρίσεις και επιληπτικές κρίσεις δεν είναι παρά μόνο μερικά παραδείγματα των συμπτωμάτων της κρίσιμης αυτής καμπής. Ο τύπος της «κρίσης» αυτής, εξαρτάται πάντα από την φύση της σύγκρουσης και την συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται μ’ αυτήν.

Αφού αποβληθεί το οίδημα, νευρογλοιακός ιστός - ο συνδετικός εγκεφαλικός ιστός που προσφέρει δομική υποστήριξη στους νευρώνες - μαζεύεται στην περιοχή ώστε να βοηθήσει  την ανάνηψη των νευρώνων που επηρεάστηκαν από το συγκρουσιακό σοκ (DHS).   Είναι αυτή ακριβώς η φυσική συσσώρευση νευρογλοιακού ιστού που η συμβατική ιατρική ονομάζει «όγκο εγκεφάλου», με ολέθριες συχνά επιπτώσεις για τον ασθενή.  Ο Dr. Χάμερ έδειξε ήδη από το 1981 ότι ένας «όγκος στον εγκέφαλο» δεν είναι ασθένεια με την κυριολεκτική έννοια του όρου, αλλά σύμπτωμα της θεραπευτικής φάσης που τρέχει παράλληλα  και στο όργανο (το οποίο όργανο  ελέγχεται από την αντίστοιχη περιοχή του εγκεφάλου που περνάει ταυτόχρονα τη φάση θεραπείας της). «Μεταστατικοί καρκίνοι εγκεφάλου» συνεπώς, δεν υπάρχουν.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΝΓΙ  (με δυο λόγια)

Το πρώτο βήμα στην ΝΓΙ είναι να δοθεί στον ασθενή η  κατανόηση της βιολογικής φύσης ενός συμπτώματος π.χ. ενός συγκεκριμένου καρκίνου σε σχέση με την ψυχική του αιτία. Μια αξονική τομογραφία εγκεφάλου και το πλήρες ιατρικό ιστορικό του ασθενούς είναι ζωτικής σημασίας ώστε να προσδιορισθεί αν αυτός βρίσκεται ακόμα στη φάση ενεργούς σύγκρουσης ή αν βρίσκεται ήδη στη θεραπευτική φάση. Αν είναι ακόμα στην φάση ενεργούς σύγκρουσης, στόχος είναι η αναγνώριση  του αρχικού συγκρουσιακού σοκ (DHS) και η ανάπτυξη στρατηγικής για την επίλυση της σύγκρουσης. Σημαντική είναι η προετοιμασία του ασθενή για τα θεραπευτικά συμπτώματα που θα ακολουθήσουν καθώς και για ενδεχόμενες επιπλοκές που ίσως επιφέρουν. Αυτά τα συμπτώματα είναι πάρα πολύ προβλέψιμα! Τα ευρήματα του Dr. Χάμερ μας δίνουν – για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής – ένα σύστημα στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε όχι μόνο για να κατανοήσουμε, αλλά και για να προβλέψουμε την εξέλιξη και τα συμπτώματα της κάθε ασθένειας. Αυτή είναι η πραγματική προληπτική ιατρική, μια όψη της Νέας Γερμανικής Ιατρικής που δεν πρέπει να σταματήσουμε να τονίζουμε. Η αληθινή πρόληψη προϋποθέτει την κατανόηση της πραγματικής αιτίας μιας ασθένειας, και η έρευνα του Dr. Χάμερ μας την δίνει με υπέροχη λεπτομέρεια. Κατανοώντας τους «Πέντε Βιολογικούς Νόμους» των αιτιών και της θεραπευτικής διαδικασίας των ασθενειών, απελευθερωνόμαστε από τον φόβο και τον πανικό που συνοδεύει την εμφάνιση  των συμπτωμάτων. Η γνώση είναι όντως δύναμη. Σε αυτή την περίπτωση όμως σώζει και  ζωές.

(Η Caroline Markolin, Ph.D, είναι καθηγήτρια της ΝΓΙ, εκπαιδευμένη και αναγνωρισμένη από τον  Dr. Hamer. Ζει στον Καναδά και προσφέρει σεμινάρια πάνω στην ΝΓΙ σε τακτική βάση στο  Μοντρεάλ και το Βανκούβερ του Καναδά.
Για περισσότερες πληροφορίες για την ΝΓΙ, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://learninggnm.com
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό EXPLORE! Vol. 6/Nr. 3 – τον Μάϊο του 2007)
Μετάφραση:: Φίλ. Κότσης

  tvxs.gr/node/72977